แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ประสาทไขสันหลังเสื่อม แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ประสาทไขสันหลังเสื่อม แสดงบทความทั้งหมด

31/3/53

ตอนที่ 11 : ชีวิตกับความหวัง



ช่วงนี้พ่อของฉันดูมีกำลังวังชาขึ้น อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่ได้ร้านที่ต้องการสมใจ มันคงเป็นแรงกระตุ้น

ผสมกับแรงจูงใจให้ชีวิตมีความหวังต่อไป

ร้านยังไม่ทันจะเปิด แม่คำนวณค่าใช้จ่ายและหนี้สิน แต่พ่อกลับคำนวณรายได้ ตั้งแต่ร้านเยี่ยมยังไม่เปิดกิจการ

" ป๊าทำไมชอบคิดแต่ว่าเปิดร้านมันจะต้องกำไรอย่างเดียว ไม่คิดว่าสมัยมันเปลี่ยนไป วีดีโอกำลังจะหมดยุค

ไม่คิดบ้างหรือว่าเขาจะไปเล่นวีซีดีกัน ไม่คิดหรือว่า เราอาจขาดทุน ไม่คุ้มกับค่าปรับปรุงร้านที่ต้องลงทุนไป แค่ค่าดอกเบี้ยก็ไม่น่าจะคุ้มแล้วนะ" แม่ทักท้วงสีหน้าเปี่ยมสุข ที่มีหวังของพ่อ

" เฮียไม่เคยคำนวณอะไรพลาด วีซีดีคุณภาพไม่ดี ฝรั่งยังไม่ดูเลย คนรวยก็ข้ามไปดูดีวีดีกันหมด เชื่อสิ ไม่นานก็เลิกฮิต" พ่อของฉันเถียงอย่างมั่นใจ

แล้วก็ถึงวันที่ "ร้านเยี่ยมวีดีโอ " เปิดกิจการ

" ร้านเยี่ยมวีดีโอ" ตั้งอยู่แถวสะพานสี่ เลยสาธุประดิษฐ์ร้านเดิมไปแค่แยกเดียว อยู่บนอาคารค่อนข้างใหม่ เป็นตึกห้าชั้น สองห้องติดกัน ทาสีน้ำเงินขาวด้านนอกตึก มีป้ายไฟขนาดใหญ่หน้าร้าน ดูเด่นมาก

ผนังร้านภายในทาสีครีมอมส้ม ดูอบอุ่นและทันสมัย ประกอบกับชั้นวีดีโอสีเหลืองและขาว ทำให้ดูสะดุดตาสว่างไสว พื้นของร้านปูด้วยกระเบื้องยางสีเทาอ่อน แบ่งเป็นสองตอน ด้านหน้าวางวีดีโอภาพยนต์ต่างประเทศ วีดีโอจีน ไทย และการ์ตูน ที่ออกใหม่ๆ ไม่เกินหกเดือน แต่ชั้นสองของร้านจะเป็นวีดีโอที่สนุกเป็นเรื่องดีๆแต่ออกฉายนานแล้วและหนังจีนชุดมากมาย ทุกเรื่องที่มีเป็นวีดีโอ เรียกว่า ที่ไหนไม่มีเช่าแล้ว ที่นี่มีแน่นอน แต่ที่แตกต่างคือ ด้านล่างของร้านวีดีโอ แบ่งเป็นมุมเล็กๆ ให้บริการเช่าหนังสือการ์ตูนและนวนิยายด้วย เรียกว่า อะไรที่เป็นรายได้ พ่อของฉันก็เอาหมด พ่อยังคงรักษาคุณภาพของวีดีโอไว้เหมือนเคย แต่การรักษาคุณภาพนั้น มันทำให้เทปที่อัดเต็มร้าน ล้นไปหมด เพราะต้องใช้เทปใหม่อัดวีดีโอ ซึ่งร้านอื่นๆเขาจะอัดหนังใหม่ทับเรื่องที่ไม่มีคนดูแล้ว ทำให้ประหยัดต้นทุนได้ และสามารถอัดทับได้เรื่อยๆ หากเทปไม่เสีย เช่น ยับ ย้วย ขาด ขึ้นราเสียก่อน แต่ร้านของพ่อจะไม่ทำ ทำให้ต้นทุนร้านนั้นสูงกว่ามาก พ่อจะใช้เทปคุณภาพดี มันก็ทำให้มีราคาแพงกว่าคนอื่นอีกด้วย บางทีแม่ก็มองว่า เทปที่ไม่มีคนเช่าแต่วางรกร้านนี่ช่าง

ไม่คุ้มเลยจริงๆ เพราะม้วนวีดีโอมีขนาดใหญ่ เปลืองที่เก็บ บางเรื่องอัดเป็นร้อนม้วน เวลาคนไม่ดูแล้วก็กองเต็มร้าน จะมีจำนวนน้อยก็ไม่ได้ เพราะหนังชนโรงนั้น ความต้องการดูลูกค้าก็มีมากเวลาหนังออกเป็นวีดีโอใหม่ๆ คนก็แย่งกันเช่า หากไม่มีของให้เช่าลูกค้าก็หนีไปเช่าที่อื่น เผลอๆ ไม่กลับมาเช่าร้านเราอีกเลย

วันแรกของการสมัครสมาชิกร้าน ถึงแม้คนไม่มากมายเท่าที่ร้านสาธุฯ ที่เรียกว่าล้นหลาม แต่ก็ถือว่ามาก เพราะร้านเยี่ยมถือเป็นร้านที่ใหญ่ที่สุด ทันสมัยที่สุดในย่านนั้น แม่ของฉันและพวกเราก็อดตื่นเต้นไม่ได้ คุณตาคุณยายก็มาจากชลบุรี อาม่า แม่ของพ่อ ก็มาจากคลองเตย ทุกๆคนล้วนลุ้นว่าจะมีคนเข้าร้านไหม และจะมีสมาชิกเท่าไหร่ในวันแรก แม่ไปตรวจดูความสะอาดและความเรียนร้อยของคอมพิวเตอร์ ฉันวางวีดีโอแต่เช้า ตลอดเวลาระหว่างเตรียมการเปิดร้าน แม่ต้องเป็นคนตีร์ชื่อหนัง ทำสต็อคหนัง ทำปก สติกเกอร์ ส่วนพนักงานก็ต้องอัดหนัง เช็คหนังที่อัดทุกม้วนเลยทีเดียว ส่วนพ่อฉันก็ไปทำงานกลางวันเหมือนเคย ดูๆไป ก็เหมือนแม่เปิดร้านมากกว่า เพราะคนทำคือแม่ฉันทั้งนั้น แม่ฉันยังหน้าตาเหนื่อยหน่าย แม่ไม่ยินดียินร้านกับร้านใหม่นี้ แต่แม่ก็ยังไปคอยต้อนรับลูกค้าที่มาสมัครสมาชิกร้าน ด้วยสีหน้าและถ้อยคำอ่อนหวานเหมือนเดิม พนักงานร้านเยี่ยม เครื่องแบบใส่กางเกงขายาว และเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแขนสั้น ผูกเนคไท สีน้ำเงินมีลายการ์ตูรของวอลดิสนี่น่ารักๆ ดูทันสมัยลำลองกึ่งทางการ ดูทำให้ร้านของเรามีระดับขึ้นมาก ผนังร้านก็มีโปสเตอร์หนังสวยๆ ใส่กรอบตกแต่งผนังไว้ และยังมีเครื่องเสียงที่ต่อแบบโฮมเทียร์เตอร์ ทำให้เสียง

วีดีโอที่เปิดดูกระหึ่มเร้าใจ น่าเช่าเรื่องนั้นๆยิ่งนัก

วันแรกของร้านรายได้ก็เป็นที่น่าพอใจ พ่อดีใจจนออกนอกหน้า และยังคงวาดฝันถึงรายได้ที่จะมาจ่ายค่ายาของพ่อเอง จ่ายค่าดอกเบี้ย และยังคิดไกลไปถึงจะไปรักษาที่เมืองนอกทีเดียว

วันรุ่งขึ้น พ่อยังคงหยุดงานต่ออีกหนึ่งวัน พ่อไปเปิดร้านแต่เช้า พร้อมๆพนักงาน เรารับคนงานใหม่ที่เคยอยู่เซเว่นมาทำงานด้วย และเอาพนักงานที่เป็นงานและเก่งจากร้านสาธุฯเข้าไปทำด้วยมีพนักงานหญิงห้าคน และพนักงานผู้ชายหนึ่งคน พ่อบอกว่า หากร้านไปดี พ่อจะได้ไม่ต้องไปทำงานข้างนอก เพราะไม่นานพ่อก็คงไม่สามารถขับรถได้ เพราะตอนนี้พ่อก็อาการมากขึ้นแล้ว


วันนั้น พนักงานร้านเยี่ยมชื่อ พี่นก บอกว่า พ่อเดินเข้าร้านมา และ..........หกล้มหงายหลัง

แม่ที่กำลังไปส่งฉันและน้องที่โรงเรียน ได้รับโทรศัพท์ระหว่างทาง ว่าพ่อฉันล้มหงายหลัง

" โชเฟอร์ กลับที่เดิมเลยค่ะ" แม่บอกคนขับแท๊กซี่ แล้วให้ไปส่งที่ร้านเยี่ยม พอเห็นป๊าแม่ก็บอกว่า

" ป๊า ไปโรงพยาบาลนะ " แม่เรียกแท๊กซี่ทันที พ่อพยักหน้า แต่ปากพูดว่า ไม่ต้องมั้ง พักหน่อยเดี๋ยวคงหาย

" ไม่ ไปโรงพยาบาลเลย แม่ยื่นคำขาด เราไม่ใช่หมอ หากข้างในเป็นอะไรจะไปรู้ได้ยังไง"

พอถึงโรงพยาบาลประจำ ที่มีหมอประจำ หมอคนนี้ชื่อ"หมอเอ" หมอต้องสั่ง MRIนั่นก็คือ

การตรวจกระดูกด้วยคลื่นแม่เหล็ก การตรวจนี้ สามารถทำให้เราเห็นตั้งแต่กระดูก เส้นเลือด และเส้นประสาท มีสองแบบคือ แบบฉีดสีและไม่ฉีดสี หากฉีดสีก็จะเห็นชัดเจนกว่า
" ปลายประสาทของคุณมันแย่ขึ้นนะ มันฝ่อ "
" ยังขับรถหรือเดินมากอยู่หรือเปล่า" หมอถาม
พ่อพยักหน้าหมอจึงบอกว่า " ควรหยุดได้แล้ว มันอันตรายต่อตัวคุณ ขับรถในสภาพร่างกายแบบนี้ แล้วหากใช้ขามาก มันก็จะล้า ควรออกกำลังกายแค่เบาๆ" หมอแนะนำ แล้วก็จัดยาให้เหมือนเคย เป็นยาที่ฉันจำชื่อได้ว่าชื่อ นิวรอนติน และนิวโรเบียน ยาที่ใช้ในโรคนี้ให้หายนั้นไม่มี จะมีแต่ยาที่รักษาสภาพไม่ให้การเสื่อมเร็วนัก และยาบำรุงเส้นประสาทเท่านั้น และมีราคาแพงมาก หมอของพ่อคนนี้มักจะถามว่า เบิกได้ไหม หากตอบว่าไม่ได้ หมอเอก็จะเขียนใบสั่งยาให้ไปซื้อที่โรงพยาบาลรัฐบาลที่หมอประจำอยู่ และส่วนหนึ่งก็ซื่อที่โรงพยาลที่มารักษานี้ หมอเอ ผู้เห็นใจคนไข้ เพราะท่านคงทราบว่าโรคนี้มันกินเงินนัก และไม่มีทางหาย หมอเอ เคยเอายาที่ญาติผู้ป่วยของคนที่เสียชีวิตจากโรคนี้ไปแล้ว แล้วเขาบริจาคยาราคาแพงนี้มาให้พ่อด้วย จากนั้นแม่ก็พาพ่อกลับไปพักที่ร้านที่สาธุฯ แล้วก็ไปซื้อยาที่โรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง วันนั้นพวกเราไปกับแม่เหมือนเคย ยื่นใบสั่งซื้อยาแล้วรอเรียก ที่นี่เขาจะให้ยื่นใบสั่งยาก่อน แล้วก็รอเรียกเพื่อชำระเงิน แล้วถึงไปรับยาที่สั่งซื้อ ตอนที่เห็นราคาค่ายาที่ใบสั่งยา แม่กำเงินที่ถือในมือแน่น เพราะว่ามันคือ
เงินก้อนเดียวที่มีเหลือสำหรับเตรียมจ่ายค่าใช้จ่ายที่รอจ่ายอยู่ทั้งหมด เช่นค่าเทอมลูก ค่าเช่าร้านสาธุฯ มันไม่พอค่ายา และรายได้เมื่อวานก็หมดไปกับค่าตรวจหมดแล้ว รวมทั้งเงินค่าเทอมลูกบางส่วนด้วย...........
แม่รับใบจ่ายเงินมา ยังยืนนิ่ง ครุ่นคิด และกำเงินที่เหลือในมือแน่น เพราะแม่ไม่มีเงินพอ
" น้องคะ ฉันขอซื้อแค่ครึ่งเดียวได้ไหมคะ เอาเงินมาไม่พอค่ะ " แม่แจ้งเจ้าหน้าที่ห้องยา
เจ้าหน้าที่ได้ไปดำเนินการเปลี่ยนใบเสร็จ ตัดจำนวนลดลงแค่ครึ่งเดียว
แล้วเงินก้อนสุดท้าย ค่าเทอมลูกสามคนทั้งหมด ก็หมดไปกับค่ายาพ่อ
พวกเรากลับบ้านกันอย่างเงียบๆ ตลอดทาง แม่คงจูงมือน้องเล็กกะฉันพร้อมกัน อีกมือหนึ่งจะจูงน้องเยี่ยม แม้มีลูกสามคน แม่ก็จะจูงเราทั้งสามคนพร้อมๆกันเสมอ เราไปหาแท๊กซี่เพื่อกลับไปที่ร้าน
ระหว่างทางฉันชำเลืองเห็นน้ำตาคลอที่ดวงตาของแม่ ร้องไห้เงียบๆ คือแม่ของฉัน มือที่จับแม่อยู่ก็กำแน่นอย่างปลอบประโลมโดยไม่รู้ตัว แม้ฉันจะยังเด็ก แต่ฉันก็รู้สึกถึงอารมณ์แม่ดี และดูเหมือนน้องๆของฉันก็จะรับรู้ด้วย ถึงนั่งกันเงียบๆ จนถึงร้านสาธุฯ
" ป๊าเป็นไงบ้างดีขึ้นไหม" แม่ถามพ่อที่นอนพักอยู่ "อืม" พ่อตอบเคลียดๆ
แม่วางยาให้ข้างเตียงเงียบๆ
" ก็ทำตามที่หมอสั่แล้วกัน ร้านเยี่ยมน่ะปิดตีสอง ป๊าไม่ต้องอยู่ถึงตีสองหรอกนะ จะอยู่ทำไม จ้างคนแล้วก็ให้เขาทำไปสิ " แม่ว่า
" นายไม่อยู่มันก็เริงร่าสิ"
" แล้วจะให้ทำยังไง ในเมื่อคนเราก็มีมือ มีหัวแค่นี้ เมื่อคืนคืนแรกก็เหอะ แต่ต่อๆไป จะอยู่ถึงตีสองทุกคืนเลยหรือ จะนั่งเฝ้าเพราะกลัวพนักงานโกงนี่นะ ถ้าคนมันจะโกง กลางวันเราไม่ได้อยู่มันก็โกงได้"
พ่อนิ่งเงียบ แต่วันนั้นพอสักพักตอนค่ำๆ พ่อก็ไปดูแลร้านเยี่ยมอีก ไม่ฟังแม่เลย
พ่อของฉันจะตรวจบัญชี เคียร์เงินที่ได้กับคอมพิวเตอร์ว่าตรงกันไหมในตอนกลางคืน พ่อกะว่าจะอยู่จนตีสองทุกคืน พ่อจะกลับจากทำงานข้างนอกประมาณสามทุ่ม แล้วไปร้านเยี่ยมเลย พ่อซื้อข้าวทานแถวๆนั้น พวกเราช่วงนี้ แทบไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลย เพราะพวกเราไปโรงเรียนตอนหกโมงเช้าที่พ่อยังไม่ตื่น พ่อจะตื่นไปทำงานประมาณเจ็ดโมงเช้า ตอนเย็นหลังเลิกเรียน แม่จะไปรับพวกเรามีอาหารว่างมาฝากและดูลูกทำการบ้าน และสอนการบ้านพิเศษที่แม่จะเขียนโจทย์เตรียมใส่สมุดมาให้ฉันกับน้องเยี่ยมน้องเล็กทำ ใครทำเสร็จก่อนก็จะได้ไปวิ่งเล่นที่สนามเด็กเล่นที่โรเรียน หรือวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ แม่จะทำแบบนี้ทุกๆวัน เพราะแม่เห็นใจที่ลูกๆอยู่บนตึกแถวที่ไม่มีบริเวณ ห้องก็ปิดหมดเพราะกลัวฝุ่นเข้า หน้าต่างที่ไม่มีวันเปิดเพราะอากาศที่เข้ามาจะมีแต่ฝุ่นแล้วก็ฝุ่นจากร้านค้าของเก่า แม่ว่า ฝุ่นของถุงซิเมนต์มันอันตรายมากกับระบบทางเดินหายใจ ที่ตึกแถว ไม่มีอากาศหายใจสบายๆเหมือนที่โรงเรียนนื้ที่ยังมีที่โล่งๆ และต้นไม้ พวกเราจะนั่งทำการบ้านที่ซุ้มกาละเวกที่โรงเรียน ผู้ปกครองที่นั่น มักจะดูพวกเราและชมเชยว่า มีความรับผิดชอบทำการบ้านก่อนไปวิ่งเล่น โดยเฉพาะน้องเยี่ยมที่เป็นเด็กผู้ชาย แม่ก็จะยิ้มๆ ที่มีคนชมว่าลูกแม่น่ารัก
แม่จะทำอย่างนี้ทุกๆวัน พวกเราจะกลับถึงบ้านก็ค่ำๆ บางครั้งฉันรู้สึกด้วยซ้ำว่า แม่ไม่อยากกลับเลย แม่จะตรวจการบ้านและเขียนการบ้านพิเศษสำหรับพรุ่งนี้เตรียมไว้ รอให้รถไม่ติดในย่านนั้นแล้วค่อยกลับ ซึ่งเป็นการประหยัดค่าแท๊กซี่ด้วย
เวลาที่เรากลับบ้าน พ่อก็ยังไม่กลับ เราสามคนแทบไม่เคยเจอหน้าพ่อหรือพูดกับพ่อ ยกเว้นเห็นหน้าพ่อตอนพ่อหลับอยู่ เราทานอาหารเย็นกันสี่คน นอนกันสี่คน ไปไหนๆกันสี่คน พ่อทำงานไม่มีวันหยุดเหมือนเดิม พ่อทุ่มเทให้กับร้านเยี่ยมมาก พ่อมีรายการชิงโชคไว้จูงใจสูงค้า แถมรางวัลใหญ่ก็เป็นตู้เย็น พ่อจะไปซื้อตู้เย็นมาตั้งเลย รางวัลก็ทำเป็นฉลากใส่ไว้เลย ไม่มีอมหรือหลอกลวง บางทีคนจับตู้เย็นรางวัลใหญ่ไปได้ พ่อยังไปซื้อรางวัลตู้เย็นมาอีกอัน กำไรก็น้อย จากค่าลิขสิทธิ์ที่เพิ่มขึ้น เพราะวีดีโอแตกตัวเป็นหลายค่าย พ่อกลับจูงใจลูกค้าแบบนี้ เรียกว่ากำไรแทบไม่มีเลย จนแม่ว่า แล้วจะทำทำไม จนเป็นเหตุให้พ่อกับแม่ฉันทะเลาะกัน เมื่อวันหนึ่งแม่ไปที่ร้านเยี่ยมแล้วเห็นตู้เย็นอีก
" อ้าวนก ลูกค้าจับได้ตู้เย็นไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมีตู้เย็นอีกล่ะ " แม่ถามพี่นกพนักงาน
" เฮียซื้อมาใหม่ค่ะ แล้วเพิ่มรางวัลที่ฉลาก"
แม่โทรไปหาพ่อฉันเลย
" ป๊าซื้อตู้เย็นมาทำไมอีก รางวัลที่หนึ่งเราตู้เย็นมันออกไปแล้วนี่"
"ก็ออกไปแล้วสิ ถึงต้องเพิ่ม เดี๋ยวลูกค้าไม่มีเช่าเพราะเห็นรางวัลใหญ่ออกไปแล้ว "
" อ้าว ก็รางวัลเล็กๆก็ยังมีนี่ เครื่องเล่นวีดีโอ ดูฟรี นาฬิกา มันก็มีอีกมากมาย จับได้แล้วก็แล้วไปสิ"
" น่า เรื่องของเฮีย ร้านของเฮีย น้องอย่ายุ่งน่า"
" เอ้อดี ทีลูกค้า อะไรๆก็ประเคนให้หมด ที่ลูกเมีย ไม่มีจะกิน จะซื้ออะไรทีกว่าจะเก็บเงินได้ " แม่บ่น
"ร้านคุณจำไว้นะ ฉันจะไม่ไปเหยียบอีก แล้วอย่าให้ฉันไปช่วยอะไรล่ะ"
" ได้ เฮียจะทำเองหมด อย่ามาห้ามไม่ให้ทำงานแล้วกัน"
แล้วตั้งแต่วันนั้น แม่ก็ไม่ไปร้านเยี่ยมอีกเลย พ่อก็กลับบ้านประมาณตีสามเพราะกว่าร้านจะปิด กว่าจะเคลียร์บัญชี
แล้ววันหนึ่ง พ่อก็มาบอกแม่ว่า
"เฮียว่าขาเฮียลีบลง ไม่มีแรง เฮียว่าคงต้องออกกำลังกาย ทำแบบหมอว่าไม่ได้ซะแล้ว คนไม่ออกกำลังกายแข้ขาจะมีแรงได้อย่างไร"
" ไม่รุ" แม่ตอบแบบไม่สนใจนัก "หมอบอกคุณยังไม่เชื่อเลย ฉันบอกคุณจะฟังหรือไง "
แม่ฉันลองว่าขึ้นคุณกับฉันคืออารมณ์ไม่ดี
แม่คงปลงแล้ว
เพราะพ่อมักไม่ค่อยทำตามหมอ
แล้วพ่อ ก็ไปหาถุงทรายมาผูกติดกับขา แบบทหารหรือนักเรียนรดฝึกทหาร แล้วพ่อก็ใส่มันเดินไปไหนต่อไหน โดยคิดว่า ออกกำลังกายจะทำให้กล้ามเนื้อได้ทำงานจะทำให้ขามีแรงขึ้น เวลานั่งพ่อก็จะยกขาที่ยกอย่างลำบากขึ้นๆลงๆ พ่อไปซื้อเครื่องปั่นจักรยานแบบนั่งปั่นเล็กๆมาถีบเวลานั่งดูทีวีเฝ้าร้านที่ร้านเยี่ยม
พ่อพยายามออกกำลักายเท่าที่จะทำได้ เพราะคิดว่าจะเสริมสร้างกล้ามเนื้อคืนมาได้
แต่ กล้ามเนื้อของพ่อที่ลีบไปแล้ว มันไม่เคยคืนกลับมาเลย ตอนนี้ เวลาพ่อเดินไปข้างนอก พ่อจะใช้ไม้เท้า และอีกมือหนึ่ง ยันหัวไหล่ฉันไว้กันล้ม ฉันต้องเดินช้าๆ หันหน้าไปที่ไหนก็ไม่ได้ เพราะอาจทำให้พ่อเสียหลักแล้วล้มลงได้
เรื่องนี้ ทำให้ฉันมีเหตุทะเลาะกับพ่อหลายๆครั้งจนครั้งใหญ่สุดคือ
" พลอย กูบอกว่าห้ามหันหน้าไปไหนเวลาเดินยังไง"
แม่ที่เดินตามหลังที่มักจะคอยระวังหลังเสมอๆกับจูงน้องสองคน ถึงกับชงัก และฉันถึงกับโกรธมาก
ฉันไม่ตอบพ่อ รู้สึกโกรธจับใจ น้ำตาคลอ
" กูถามทำไมไม่ตอบ ฮึ"
ฉันยังคงนิ่ง
"คุณพูดกับลูกแบบนี้ได้ยังไง วาจาแบบนี้ ฉันไม่เคยพูดกับลูกหรือสั่งสอนให้ลูกพูดแบบนี้ "
" ทำไมจะพูดไม่ได้ คนอื่นเขาก็พูด " พ่อเถียง
" คนอื่นก็ส่วนคนอื่น แต่ต้องไม่ใช่มาพูดกับลูกฉัน" แม่ไม่ยอม
แม่เคยเล่าว่าครอบครัวแม่ไม่นิยมการพูดจาหยาบคาย เพื่อนแม่ที่พูดหยาบคายก็ไม่มี แม่โตมาจากสิ่งแวดล้อมดีๆ โรงเรียนดีๆ เพื่อนดีๆ สังคมของแม่จึงมีแต่สิ่งแวดล้อมดีๆ
" อีกอย่างลูกยังเด็ก การที่เด็กคนหนึ่ง คอยเดินให้พ่อจับนี่ มันก็มากพอแล้ว แค่หันหน้าไปแค่นั้น มันจะเป็นไร ลูกก็ยังเดินช้าๆอยู่นี่"
" แล้วถ้าเฮียล้ม จะว่าไง"
" แล้วมันล้มไหมล่ะ ก็ยังมีปากพูดว่าลูกได้อยู่นี่"
พ่อไม่เถียงแม่ แต่หันมาเล่นงานฉันต่อ
" บอกมาทำไมถามไม่พูด "
" พลอยไม่พูดกับป๊า เพราะแม่เคยบอกว่าหากใครพูดกับเราไม่เพราะไม่ต้องไปพูดด้วย "
" และพลอยก็ไม่ชอบที่ป๊าพูดกับพลอยแบบนี้" ฉันตอบตรงๆ
" มีแม่ให้ท้ายก็ยังงี้" พ่อว่า
" นี่คุณ...! คุณนั่นแหละผิด จะว่าอะไรนึกดูบ้างสิ ลูกอายุเท่าไหร่ ทำเพื่อคุณอะไรบ้าง หัดเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง นี่เด็กนะ เขาก็ต้องอยากเล่น สนใจสิ่งโน้นนี้บ้าง มันแปลกนักหรือ คุณน่ะแหละมันเห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ ลูกทำอะไรให้คุณตั้งมากมาย แล้วแค่ลูกหันไปมองอะไรบ้างแค่นี้ มันจะเป็นไรไปนัก ขนาดมาขึ้นมึงกูกะลูก "
แม่ใส่พ่อไม่เลี้ยง แม่จะพูดตรงๆและจะปกป้องเราเสมอหากมีการว่ากล่าวหรือลงโทษอย่างไม่ยุติธรรมแม่ฉันจะถือมาก
" จำไว้นะพลอย ไม่พูดอย่ามาพูด" พ่อยังไม่หยุด สายตาแม่ส่งมาหาฉันว่า ห้ามต่อปากต่อคำ ฉันจึงไม่พูดอะไร ยืนนิ่งๆให้พ่อจับหัวไหล่เวลาเดินต่อไป
การที่พ่อจับหัวไหล่ฉันนั้น ที่จริงมันเจ็บนะคะ เพราะหากนานๆ น้ำหนักที่ทิ้งตัวลงมาที่หัวไหล่ข้างเดียว จะทำให้ปวดได้เหมือนกัน แต่ฉันก็ทนมาเสมอ เพราะพ่อคือพ่อของฉัน ฉันไม่เคยอิดออดที่จะช่วยเหลือพ่อ ไม่ว่าจะตอนกลางคืนเวลาพ่อจะเข้าห้องน้ำแล้วปลุกฉันกลางดึก หรือเวลาให้รินน้ำให้กลางดึก เพราะฉันรู้ดีว่า หากฉันไม่ทำ ภาระมันจะอยู่ที่แม่ฉัน
แต่พ่อ เริ่มพูดให้พวกเราคิดว่า พ่อสำคัญมากมายแค่ไหนที่พวกเราต้องเสียสละให้พ่อ บางทีที่แม่ไม่มีเงิน แล้วพ่อเอาไปรักษาหมอบ้าๆที่ไม่น่าเชื่อถือ เช่นใครไม่รู้ที่มาทักอาการพ่อเวลาเดินที่ตลาด แล้วบอกว่าเขานวดให้หายได้ บางครั้งคลอสละเป็นหมื่น แม่ไม่พอใจที่จ่ายเงินให้กับคนที่ไม่น่าเชื่อถือ แต่พ่อลองทุกทาง ถ้าแม่ไม่ให้เงินหรือทักท้วง พ่อก็จะว่า จะปล่อยให้พ่อตายไปเลยไหม พ่อไม่สำคัญหรือยังไง จนในที่สุดก็ทำให้แม่ไม่มีเงินค่าเทอมลูกบ่อยๆ จนต้องไปหยิบยืมเพื่อนมาจ่าย ที่จริงแม่บอกว่าจะเรียกว่าหยิบยืมคงไม่ได้ เรียกว่าขอคงเหมาะกว่า เพราะชาตินี้ไม่รู้เลยจะตายซะก่อนหามาคืนเพื่อนได้ไหม
.............................................
ชีวิตที่มีร้านค้าใหม่ใหญ่โต แต่เบื้องหลังคือหนี้สิน
ร้านค้าที่พ่อเอาใจใส่ ลูกค้าที่พ่อเอาใจ แต่เบื้องหลังคือ การละทิ้งครอบครัวที่คอยอยู่เคียงข้างร่วมทุกข์สุขด้วยกันเสมอ
เวลาของพ่อ คือ เวลาของการทำงานและทำเงิน
หากฉันชื้อเวลาของพ่อให้ได้พักผ่อนได้คงดี
พ่อคงไม่ป่วยเพราะพักผ่อนไม่พอ แต่พ่อกลับมองว่า
พ่อป่วยเพราะพ่อไม่ได้ทำงานมากเท่าที่อยากทำ
พ่อเริ่มโทษแม่ที่คอยบอกให้พ่อกลับบ้านเร็วๆในอดีต
เริ่มโทษแม่ที่ คอยบอกให้หยุดทำงานบ้างวันอาทิตย์
โทษแม่ที่ทำให้พ่อไม่ร่ำรวยเพราะทำงานไม่เต็มที่
และโทษทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวที่ไม่ใช่ตัวพ่อเอง...
อยากถามพ่อนักว่า "มันคุ้มไหมคะ ที่ทำงานหนักแล้วต้องจบลงด้วยป่วย
เพราะเคลียดและพักผ่อนไม่พอ เงินที่หาได้มาต้องเอามาจ่ายค่าหมอ ค่ายา ที่จ่ายเท่าไหร่
ก็ซื้อสุขภาพที่ดีคืนมาไม่ได้".................


29/3/53

ตอนที่ 10: ชีวิตบนตึกแถว



วันแรกของชีวิตบนชั้นสองของร้านวีดีโอ
พวกเรา5คนพ่อแม่ ฉัน และน้องชาย อยู่ร่วมกันบนห้องในชั้นสองของร้านวีดีโอ
ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณ24ตารางวาได้ ห้องก็กว้างขวางพอควร
พื้นเป็นหินอ่อนสี่ขาว ในห้องมีตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบเล็กๆและฟูกขนาด7ฟุต1อัน โต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์อีก1ตัว
แค่นั้น มีผ้าม่านหนึ่งผืนที่แบ่งกั้นห้องระหว่างส่วนนอนกับส่วนทำงานของแม่
แค่นั้น..............
ในชั้นเดียวกันมีห้องน้ำและส่วนของครัว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
ไม่มีบรรยากาศของบ้านเหมือนเคย.....แต่ยังดีที่ ยังมี "เรา"
ครอบครัวของเรา พ่อแม่และน้องอีกสองคน
ที่สาธุฯนี่ไม่ไกลจากโรงเรียนเรามากนักเพราะโรงเรียนของเราอยู่คลองเตยไปมาก็ค่อนข้างสะดวกร้านใกล้ตลาดมีอาหารเยอะแยะ ที่จริงพวกเราก็ไปๆมาๆเสมอแค่เพียงไม่เคยคิดว่าต้องมาอยู่อย่างถาวรเพราะไม่มีบ้านอีกแล้ว
ช่วงแรกแม่ติดต่อรถรับส่งให้มารับที่ร้านตอนเช้า แต่รถรับส่งมารับตั้งแต่ตีห้าและน้องชายฉันก็เพิ่งอยู่อนุบาล
ไม่นานแม่ก็ทนไม่ไหวต้องไปรับส่งลูกเองเพราะสงสารลูกที่ต้องตื่นแต่เช้ามืดมาแต่งตัวคอยรถตั้งแต่ตีห้า
ตอนเช้าแม่จึงไปส่งฉันกับน้องชายทุกเช้าและหอบพ่วงน้องเล็กตามไปด้วยทุกๆวัน
อาหารเช้าที่โรงเรียนเหมือนเคย....ก่อนจะกลับมาดูร้านเปิดร้านตอนเช้า ถ้าแม่กลับช้าบางทีลูกน้องก็มักตื่นสายไม่เปิดร้านแต่เช้า พวกเราจะตื่นตีห้าหรือตีห้าครึ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จประมาณ6โมงเช้า แล้วก็นั่งแท๊กซี่ไปโรงเรียน แม่คงนั่งรถเมลืไม่ได้หรอก มีมือแค่สองมือต้องจูงลูกขึ้นรถเมล์สามคนคงทำไม่ได้แน่ เพราะรถเมล์บ้านเราใช่ว่าจะดีนัก เคยมีครั้งหนึ่งด้วยซ้ำที่ฉันขึ้นรถปุ๊บรถเมล์ออกรถไป แม่ยังไม่ทันขึ้น แม่ต้องจูงน้องวิ่งตามรถเมล์แม่แทบขาดใจพอรถจอดแม่ไม่ยอมขึ้นแต่อุ้มฉันลงจากรถเพราะตอนนั้นฉันก็แค่สี่ขวบ
แม่โอบกอดฉันไว้อย่างตกใจที่สุด ตั้งแต่ครั้งนั้นแม่ไม่ยอมพาพวกเราขึ้นรถเมล์อีกเลยแม่ว่าตราบใดที่แม่ไม่ได้มีสามมือพอที่จะจูงลูกได้สามคน แม่จะประหยัดด้านอื่นเพื่อให้ฉันได้ขึ้นรถแท๊กซี่ไปโรงเรียน
น้องเล็กน้องของฉันจึงถูกเลี้ยงมาในร้านวีดีโอมากกว่าในบ้าน
น้องเล็กจึงน่าสงสารที่สุด เกิดมาช่วงพ่อแม่ลำบากแล้ว จึงไม่เคยได้ไปเที่ยวหรือมีเสื้อผ้าสวยๆใส่เหมือนฉันกับน้องชายเมื่อก่อน เสื้อผ้าของน้องเล็กส่วนใหญ่ก็ซื้อตามตลาดแถวๆร้าน ที่แม่จะพยายามเลือกที่ดูดีหน่อยแม้ไม่ใช่เสื้อผ้าในห้างแต่แม่ฉันก็จะเลือกที่ดูดี น่ารักๆน้องของฉันผิวขาวแม้ไม่สวยแต่ก็เกลี้ยงๆแต่งอะไรก็น่ารักแถมฉลาดมากๆ น้องเป็นคนช่างสังเกตุจะคอยสังเกตุว่าใครเก็บอะไรไว้ตรงไหนหากหาไม่เจอนะคะถามน้องเล็กจะตอบได้หมด น้องเล็กจะมีที่นอนหลังเค้าเตอร์ด้านล่างที่แม่นั่ง เวลาเฝ้าหน้าร้านที่น่าขำคือขนาดแม่เลี้ยงลูกหน้าร้านก็ยังมีลูกค้าตาถั่วไม่รู้ว่าแม่เป็นภรรยาเจ้าของร้านคิดว่าเป็นลูกสาวและนั่งเลี้ยงน้องมีคนบอกป๊าว่า"เฮียนี่โชคดีมีลูกทันใช้ " แถมยืนจีบแม่ซะอีก
เรื่องขำๆของลูกขาคนที่ขี้ม้อก็มีอยู่ว่า วันหนึ่งลูกค้าขี้ม้อที่ยืนจีบแม่บ่อยๆก็เข้ามายืนคุยเล่นเหมือนเคย
วันหนึ่งก็มีลูกค้าที่เป็นเด็กวัยรุ่นมาสะกิดแม่บอกว่า
" พี่ๆลูกค้าคนที่พี่คุยอยู่เนี่ยเขาไม่ได้รูดซิบกางเกง พี่บอกเขาหน่อยสิ"
" ไม่กล้าบอกหรอก น้องบอกสิ" แม่ว่า
แล้วพี่วัยรุ่นคนนั้นก็ชำเลืองไปมองแล้วทำตายิ้มๆใส่ลูกค้าชายคนนั้น
พอลูกค้าชายเห็นคนทำท่าซุบซิบแล้วมองมาที่ตน ก็ถามว่า
"นินทาไรผมครับ"
"พี่ไม่ได้รูดซิบกางเกงน่ะ"พี่วัยรุ่นบอกทันควัน
แต่ที่ฉันเห็นพี่ผู้ชายไม่ได้เขินสักนิดเลย ก้มไปดูแล้วบอกว่าจริงด้วยแล้วก็รูดซิบพร้อมหัวเราะพูดว่า
"แหมมันคงอึดอัดอยากมาหายใจ" ทำเอาแม่และพี่วัยรุ่นและพนักงานสาวๆคนอื่นเขินแทน
........................
มาว่ารื่องน้องเล็กกันต่อ
"น้องเล็ก" เป็นน้องที่ตั้งแต่เกิดก็มีชีวิตในร้านวีดีโอ น้องเล็กต้องชื่อว่า "น้องเล็ก" เพราะไม่มีใครตั้งให้ เลยเรียกกันว่าน้องเล็กเรื่อยมาจนโต ส่วนชื่อจริงของน้องเล็กก็ยังแปลได้ ว่าชื่อน้องคนสุดท้องอีกคิดๆแล้วก็น่าสงสารที่ภาระหน้าที่ และเศรษฐกิจในครอบครัวทำให้พ่อแม่ทำเหมือนละเลยน้องคนสุดท้องไป
น้องเล็กไม่ได้เรียนเนสเซอรี่หรือเรียนเตรียมความพร้อมเหมือนพวกเราแต่เข้าอนุบาลหนึ่งเลยเหตุผลเพราะแม่ไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียน
น้องเล็กมักถูกดูแลโดยลูกจ้างที่ร้านในตอนแรก เพราะภาระหนักอึ้งของแม่และพ่อจนกระทั้งวันหนึ่งที่แม่เห็นเหาที่หัวน้องเล็กทั้งๆที่น้องเล็กวัยแค่สามเดือน พี่เลี้ยงที่มาเลี้ยงน้องเล็กมาจากต่างจังหวัดมาทำงานที่ร้านและไม่สะอาด หัวพวกเขาก็มีเหาเสมอแม่เล่าว่า ตอนที่แม่เห็นแมลงอะไรไม่รู้อยู่บนหัวน้องเล็กแม่ไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าคือ"เหา"เพราะแม่ไม่เคยเป็นพอทราบว่าเป็นเหา แม่ต้องเรียกพนักงานทั้งหมดมาสำรวจเหาและจัดการใส่ยาฆ่าเหาให้หัวพนักงาน แม่บอกว่ารู้สึกแย่มากที่มีตัวเหามาขึ้นหัวลูกวัยสามเดือนได้ ตั้งแต่นั้นมาน้องเล็กก็มานอนรวมกับพวกเราในห้องชั้นสองและแม่ดูแลเอง แม่บอกว่าเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่แม่กอดน้องเล็กและแปลกที่เหมือนน้องเล็กจะรู้ว่านี่คือแม่ พอแม่อุ้มก็จับมือแม่ไว้และพอแม่จะวางก็ร้องไห้เสียงดังจนแม่ตัดสินใจเลี้ยงน้องเล็กเอง แม่ว่าน้องเล็กเลี้ยงง่ายไม่เหมือนฉันและน้องเยี่ยม พอโตขึ้นหน่อยน้องเล็กก็ไม่ทานข้าวบด แต่ทานข้าวเหมือนพวกเราเลย ไม่ยอมให้ป้อนแต่จะทานเอง โดยยิ้มอาหารเข้าปากเลย แม่ก็ปล่อย วางอาหารไว้ให้บนโต๊ะเด็กจะเปื้อนจะเลอะก็ไม่ว่าและสอนให้ใช้ช้อนตักเข้าบ้างไม่เข้าบ้างหกบ้างแม่ก็ไม่ว่า พอน้องเล็กเดินได้ น้องเล็กก็เดินไปนั่งกระโถนฉี่เองเลียนแบบพี่ๆ ไม่ฉี่เปื้อนเลยน้องเล็กชอบไปโรงเรียนส่งพี่ๆ แถมเปิดปิดวีดีโอทีวีเป็นตั้งแต่เล็กๆและชอบดูวีดีโอ"กำเนิดเจ้าแม่กวนอิม" วนไปวงมาไม่รู้กี่รอบ
ตอนที่เราอยู่ที่สาธุฯพ่อยังคงต้องเดินทางไปทำงานที่โรงงานน้ำตาลที่กาญจนบุรีอยู่ แม้การเดินของพ่อจะไม่สะดวกช่วงนั้นฉันจำเหตุการณ์ได้ครั้งหนึ่งฉันอาเจียรไม่หยุดแม้จะทานยาแล้วที่จริงฉันไม่สบายตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่พ่อไม่ได้พาไปโรงพยาบาลแต่ให้แม่พาไปร้านหมอใกล้ๆ หมอไม่ใช่หมอเด็ก เป็นหมอผู้ใหญ่ทั่วๆไป พอตรวจเสร็จก็จ่ายยาให้ ฉันก็กลับบ้านแล้วแม่ก็ป้อนยาตามปกติแต่ก็อาเจียรตลอด ตกเช้าก็ยังเป็นแบบเดิมก่อนพ่อจะออกไปทำงานแม่ก็ว่าพาลูกไปหาหมอที่โรงพยาบาลก่อนดีไหมดูอาการไม่ดีขึ้นเลย พ่อก็ว่าเดี๋ยวก็หายน่ากินยาไป พอกลางวันอาการก็เหมือนเดิม แต่ที่แย่คือ ฟันของฉันที่เริ่มโยก แม่เล่าว่า แม่สังเกตุเห็นฟันฉันมันเหมือนเหบินออกมาผิดปกติ เอามือไปจับ ฟันทุกซี่โยกหมดเลย แม่ตกใจมาก โทรหาพ่อพ่อก็ว่าไม่เป็นอะไรมั้ง แต่ครั้งนี้แม่ไม่สนพ่อแล้ว แม่อุ้มฉันขึ้นรถไปหาหมอที่โรงพยาบาล ปรากฏว่า อาการที่เห็นคือฉันแพ้ยาอย่างรุนแรง จนเหงือกบวม ฟันโยก พอพ่อกลับมาแม่เล่าให้ฟังพ่อจึงบอกว่า
"พ่อเห็นพยาบาลหน้าห้องที่คลีนิคตำยาใส่ขวดตอนที่เขาทำยาให้พลอย"
"แล้วทำไมเพิ่งมาบอก" แม่เสียงแข็ง "ถ้าทราบก็ไม่ให้ลูกทาน หรือพาไปโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"
" แล้วป๊าก็ยังจะให้ลูกทานยาหมอนี่อีกนะ " แม่พูดอย่างโกรธๆ
การแพ้ยาครั้งนั้นได้เป็นบทเรียนที่เป็นข้อเตือนพ่อแม่ทุกคนแล้วว่าอย่ามักง่ายพาลูกไปหาหมอที่ไม่ใช่หมอเด็ก เพราะมันเสี่ยงต่อการที่ลูกคุณจะได้รับยาไม่เหมาะสมกับเด็กเล็ก
การอยู่ที่ร้านนี้ทำให้ฉันป่วยบ่อยมาก เพราะฝุ่นจากร้านขายของเก่าข้างๆ บางวันฉันมีอาการหอบวันละ6ครั้ง แม่ต้องวิ่งเข้าวิ่งออกพาฉันไปโรงพยาบาล จากหน้าต่างธรรมดา ก็ต้องมีเทปใสติดตามช่องหน้าต่างทุกช่องที่แม่คิดว่าฝุ่นจะเข้าถึงลูกได้ ในห้องนอนของเราต้องติดตั้งเครื่องฟอกอากาศถึง3เครื่องหนักๆเข้าคุณอาของฉันที่เป็นหมอเลยซื้อเครื่องพ่นยาแบบพกพาให้เพื่อความสะดวกไม่ต้องวิ่งไปโรงพยาบาลวันละหลายๆครั้งชีวิตในห้องแถวช่วงนี้จึงไม่ได้สุขสบาย ส่วนพ่อฉันก็เริ่มการคิดหาการลงทุนอีก เพื่อจะได้มีเงินเข้ามาหากพ่อทำงานข้างนอกไม่ได้ ช่วงนี้พ่อเริ่มออกหาทำเลที่จะตั้งร้านอีก และเริ่มหาการลงทุนด้านอื่นๆ พ่อไม่มีเงินหรอกพ่อเองก็โดนศาลสั่งล้มละลายพ่อต้องไปหยิบยืมเงินจากอาหมอน้องชายมาลงทุน หลายๆคนไม่เห็นด้วยรวมทั้งแม่ แม่ไม่อยากให้พ่อถลำลึกลงไปอีก หรือทำอะไรเกินตัว
แต่พ่อก็พูดจนอาหมอรับปากจะให้ยืมเงินไปทำร้านวีดีโออีกแห่ง
ครั้งนั้นพ่อที่เริ่มมีอาการเดินขัดและนิ้วก็เริ่มกำของเล็กๆไม่ได้ แต่ก็ยังอุตส่าห์ขับรถเวียนไปมาเพื่อหาทำเลสำหรับร้านวีดีโอใหม่อีก
พอไปเจอทำเลแถวสามแยกที่ใกล้แมคโดนัล แต่พอไปถามใครๆตอนนั้นยังไม่ทราบใครเป็นเจ้าของบ้าน แต่ไปถามราคาเช่าร้านแถวๆนั้นก็ตกห้องละสามหมื่นห้า แต่พ่อก็ยังติดใจตึกแถวหลังนั้นอยู่ดี จึงพยายามถามไถ่หาเจ้าของตึกจนได้
ตึกแถวหลังนั้นเป้นห้องร้างสองห้องติดกัน มีห้าชั้น แต่ปิดร้างไว้นานมาก สอบถามว่า เมื่อก่อนเป็นโรงรับจำนำเก่า แต่ปิดไปแล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีใครมาเช่าต่ออีกเลย ปิดไว้เฉยๆ สอบถามไปมาก็ทราบว่าเจ้าของตึกก็คือคนๆเดียวกับเจ้าของตึกแถวในย่านๆนั้น ชื่ออาจารย์พยอมเป็นศาสตราจารย์ที่มหวิทยาลัยเดียวกับที่พ่อจบมา และบ้านอาจารย์ก็อยู่แถวๆนั้น พ่อจึงกลับมาหาแม่แล้วชวนแม่และพวกเราไปหาอาจารย์เข้าของห้องแถวสองห้องนั้นที่บ้าน
" ป๊าก็ไปเองสิอยากทำอะไรก็ไปเอง" แม่พูด
"น้องต้องไปด้วยสิ เวลาน้องติดต่ออะไร ดูมันราบรื่นดีทุกครั้ง" พ่อบอก
"เฮ้อ"แม่ฉันถอนหายใจ

แล้ววันรุ่งขึ้นพวกเรา ห้าคนก็เดินทางไปบ้านอาจารย์พยอม บ้านอาจารย์เป็นบ้านไม้เก่าๆ อยู่ติดถนนใหญ่แถวๆสะพานสี่ เนื้อที่กว้างขวางมีบ้านไม้แบบสมัยเก่าอยู่ในบริเวณเดียวกันอีกสองหลัง รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ๆดูร่มรื่น ทั้งไม้ผลเช่น มะม่วง ชมพู ขนุน และไม้ดอกต้นใหญ่บ้างเล็กบ้าง หอมไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นดอกปีปที่หล่นมาจากต้นสูงๆ หรือดอกมะลิที่เป็นพุ่ม ออกดอกขาวหอมไปทั่วบริเวณ จนฉันนึกชื่นชมที่เห็นบ้านไทยๆแบบโบราณแต่ดูอบอุ่น ท่านกลางใจกลางย่านชุมชนสะพานสี่แห่งนี้ไม่ได้
อาจารย์พยอมเป็นสตรีสูงวัย อายุประมาณหกสิบเศษๆ ร่างท้วมหน้าตาอ่อนโยน ผมสีเทาๆ พวกเราสามคนยกมือไหว้ท่านพร้อมๆกัน สร้างรอยยิ้มอ่อนโยนที่มองดูพวกเราทำให้เราสามคนรู้สึกชอบคุณยายคนนี้มากๆ คุณยายถามไถ่เรื่องที่พ่อกับแม่มาขอพบท่าน และเหลือบดูการเดินของพ่อเล็กน้อย พ่อฉันตอนนี้ถิอไม้เท้าแล้ว และเดินกระย่องกระแย่ง
"เราสนใจจะถามเรื่องการเช่าห้องแถวที่เป็นโรงรับจำนำเดิมที่สามแยกครับ" พ่อบอก

จากนั้นเมื่อพ่อกับแม่นั่งคุยธุระกับอาจารย์พวกเราก็เดินดูต้นไม้ วิ่งเล่น ดูปลากันสนุกสนาน ไม่นานคุณยายก็ถือกุญแจพวงใหญ่เดินนำพาพวกเรามาที่ห้องแถวที่พ่ออยากเช่า ซึ่งอยู่ห่างไปแค่สามห้องตึกแถว
ในห้องแถวหลังนี้ ติดกันสองห้องเจาะทะลุกัน พอเปิดเข้าไป สภาพเหลือจะรับได้ สภาพห้องมีน้ำท่วมขังสูงประมาณหัวเข่าผู้ใหญ่ ในห้องมืดทึบมองภายในเป็นผนังโล่งๆ มีเค้าเตอร์แบ่งกั้นห้องไว้มีเหล็กดัดเหนือเคาเตอร์ คุณยายบอกว่า สภาพก็ยังเหมือนโรงรับจำนำเหมือนเดิม
" ที่นี่ไม่ได้ให้ใครเช่ามาสิบปีแล้ว และมีน้ำท่วมเวลาหน้าฝนนะ" คุณยายบอกพ่อ
"น้ำไฟถูกตัดไปหมดแล้วตั้งแต่คนเก่าย้ายไป" เสียงคุณยายเล่าต่อ
"ทำไมเขาย้ายไปล่ะครับ"พ่อถาม
"อยู่ๆเขาก็หายไปเลย ไม่บอกกล่าว ทะเบียนบ้านชื่อก็ยังคาอยู่"
พ่อกวาดตาไปทั่วห้องสีหน้าพ่อเหมือนคำนวณอะไรอยู่ ครุ่นคิด แต่พอใจ
แต่แม่น่ะ ดูแล้วก็เมินกับสภาพภายใน ที่สะดุดตาแม่ คงเป็น ห้องใหญ่ๆ ห้องหนี่ง ที่โดดเด่นอยู่หลังเค้าเตอร์ภายใน แล้วแม่ก็ชวนพวกเราเดินไปแมคโดนัลที่อยู่ใกล้ๆ
ไม่นานพ่อก็เดินกลับมาจากการดูตึกแถวห้าชั้นนั้น
" พ่อจะเซ้งตึกหลังนั้นนะ มันถูกมากเลย ไม่ว่าจะค่าเซ้งและค่ารายเดือน" เสียงพอตื่นเต้นแววตาสุกใส
"อืม"แม่ตอบ
แม่ไม่สนใจอะไรมาก คงวางเฉย ให้พ่อหายืมเงิน เพราะรู้ดีว่าไม่ว่าจะค้านอย่างไร พ่อก็ไม่ฟังแม่หรอก
ไม่นานเมื่อพ่อวางเงินคุณยายพยอมแล้ว พ่อก็ติดต่อให้ลุงหนวดช่างรับเหมาเพื่อนสนิทมาดูร้านเพื่อประเมินราคาปรับปรุงร้าน
การปรับปรุงร้านครั้งนี้เป็นงานใหญ่ เพราะเป็นตึกห้าชั้นสองห้อง แถมต้องยกพื้นสูงกันน้ำท่วมขึ้นมาอีกประมาณบรรไดสี่ขั้น และที่สำคัญต้องทุบเคาเตอร์ที่กั้นรวมทั้งห้องขนาดใหญ่มหึมาที่หลังเคาเตอร์
ไม่นานลุงหนวดก็ส่งคนงานมาวิดน้ำที่ท่วมออก และติดต่อขอน้ำประปาและไฟฟ้า พอวิดน้ำแล้วพวกเราก็ไปที่ตึกนั้นอีกครั้ง ห้องขนาดใหญ่ที่ล็อคแน่นหนาใส่กุญแจมันยังติดตาแม่มาก
"ป๊า คนเช่าเก่าที่หายไป ไม่ใช่อยู่ในห้องนี้นะ ดูสิ ห้องทำไมมันผนังหนามากเลย" แม่กระซิบถามพ่อกลัวลุงหนวดได้ยิน
เสียงลุงหนวดสั่งงัดกุญแจห้องนั้น ซึ่งถูกปิดตายด้วยกุณแจและโซ่คล้องขนาดใหญ่มาก จนคีมตัดที่มีไม่สามารถตัดได้ ต้องหากันใหม่ ลุงหนวดเคาะๆผนังห้องนั้น แล้งบอกว่า ห้องนี้ผนังปูนหนาเป็นเมตร เล่นเอาแม่ยิ่งสงสัยหนัก
"เฮียหนวด ผนังนี่หนาเป็นเมตรเลยเหรอ" แม่ถามเสียงหวั่นๆ
" ไม่ใช่ทุบแล้วมีศพนะหรือผีดุ ตึกนี้เลยล้างมาสิบปี"
"อาจเป็นได้นะเนี่ย" ลุงหนวดพูดขำๆ ในใจคงนึกเหมือนแม่เหมือนกัน
" ไม่ลองไม่รู้ ต้องทุบดู" แล้วลุงหนวดก็สั่งช่างไปซื้อคีมอันใหม่มา แล้วเอาค้อนทุบผนัง เครื่องเจาะผนังมา เพราะมันหนามากเลยต้องมาทำต่อวันหลัง เนื่องจากคนงานทดลองใช้ดอกสว่านขนาดเจาะผนังธรรมดาไม่สะเทือนเลย เห็นว่านอกจากหนาแล้วยังเป็นคอนกรีตอีก เล่นเอาห้องปริศนายังคงเป็นปริศนาสำหรับพวกเราอยู่...................
แม่กลับมาบ้าน ก็ลงมือวาดผัง ตามขนาดที่วัดมา แล้วออกแบบตำแหน่งวางชั้นวีดีโอ เคาเตอร์ จดรายการที่ต้องปรับปรุง คำนวณจำนวนชั้น และงบประมาณทั้งหมดแบบคร่าวๆ
แม่ไม่เห็นด้วยในการเปิดร้านนี้ แต่ก็อดที่จะช่วยพ่อไม่ได้อยู่ดี เพราะพ่อต้องไปทำงาน ไม่มีแม่คอยคิด คอยคุมงานพ่อจะทำอะไรได้ แม่ว่านิสัยพ่อบางทีทำอะไรเกินตัว คำนวณไปมาร้านนี้ค่าก่อสร้างและปรับปรุง รวมทั้งค่าอุปกรณ์และค่าลิขสิทธิ์ร้านวีดีโอ ค่าเซ้งร้าน ค่าเช่ารายเดือนล่วงหน้า รวมแล้วประมาณ สามสี่ล้านบาททีเดียว ไม่ใช่เงินน้อยๆ แม่มองจำนวนตัวเลขแล้วก็มีสีหน้าไม่สบายใจ จนฉันต้องเข้าไปถามว่า แม่เป็นไรไปคะ
"แม่ไม่ชอบเป็นหนี้เลย" เสียงแม่ไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
แม่ฉันก็แบบนี้ ไม่ค่อยพูดหากไม่เหลืออดจริงๆ แต่หากแม่พูดเมื่อไหร่ แม่จะพูดตรงๆจึงดูเหมือนรุนแรงแต่แม่จะจริงใจในความรู้สึก และความคิดเห็นเสมอ แบบว่าไม่มีอ้อมค้อม บางครั้งเราจึงดูเหมือนว่า พ่อกับแม่ของเราทะเลาะกันบ่อยๆ เพราะความคิดเห็นของพ่อกับแม่ค่อนข้างต่างกันไกลมาก เช่น เรื่องการลงทุน
"ป๊าน่ะ ไม่เข็ดหรือไง ลงทุนหมดตัว ขาดทุนมาจะมีไรกินทำไมไม่เอากำไรมาขยายกิจการ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป นี่อะไรมีแต่หนี้ๆไม่ทันจะปลอดหนี้ก็หาทางสร้างหนี้อีกแล้ว"
" ลงทุนทั้งทีก็ต้องทุ่มให้สุดตัวสิ รู้ดีรู้ชั่วกันไปเลย ทำทำไมครึ่งๆกลางๆ"
" ไม่เอาด้วยคนหรอก คนเราต้องแบ่งไว้บ้างสิคิดไว้เลยว่าจะลงทุนเท่าไหร่ หากหมดก็หมดกันแค่นั้น ไม่ใช่เอาส่วนอื่นไปโปะแบบนี้เวลาขาดทุนก็ไม่จบสักทีลากอย่างอื่นไปด้วย เห็นไหมว่า มีบ้านอยู่ดีๆ ก็เอาไปจำนองธนาคารจนไม่มีบ้านอยู่ " แม่ย้อนให้
แม่จึงไม่ยอมจดทะเบียนสมรสกับพ่อ และไม่เคยที่จะไปเซ็นค้ำการกู้ยืมเงินของพ่อเลย
แม่ว่า "แม่ไม่ชอบเป็นหนี้ครอบครัวแม่เป็นข้าราชการ สอนมาเสมอว่าชีวิตไม่มีหนี้ดีที่สุด มีน้อยใช้น้อย ทำมากรวยมากก็ตายเอาไปไม่ได้ ทำงานจนพักผ่อนไม่พอ จนป่วยแบบพ่อ ถามหน่อยเถอะมีความสุขหรือไง"
แต่แม่ก็มักกลุ้มใจเสมอที่ เวลามีปัญหามา แม่เอาเงินพี่แป้นเพื่อนสนิทมา แต่ไม่มีปัญญาใช้คืนเลยสักครั้งเดียว เพราะลำพังเงินที่หามาได้ ก็แทบไม่พออยู่แล้ว หากมีเหตุเช่น รถเสีย ลูกป่วย แม่ก็จะแย่มากมาย ไม่มีเงินพอค่าเล่าเรียนของลูก ยิ่งพ่อที่ต้องเอาเงินไปจ่ายค่าดอกเบี้ยธนาคารเดือนละเก้าหมื่นกว่าทำให้เงินกำไรที่ได้มาไม่หลือเลย จ่ายดอกเบี้ย ค่าเช่าบ้าน ค่าลิขสิทธิ์ ค่าพนักงานหมดทุกๆเดือน ไม่เคยพอเลยแม่เอาเงินที่อดออมมาออกมาใช้ จนหมดเกลี้ยง .........................................

แม่ชอบดำรงค์ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเรื่องใครแม้แต่พ่อ แม่ไม่ทราบด้วยซ้ำว่าบริษัทที่พ่อทำงานแต่ละที่มีอะไรบ้างอยู่ที่ไหนบ้าง ชีวิตแม่ที่ฉันเห็นสนใจอย่างเดียวคือ ลูกๆ เหมือนแม่ลืมอยู่เพื่อตัวเองมานานแล้ว...........

ไม่นานร้านวีดีโอใหม่ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้น และห้องลึกลับก็ไม่มีศพอยู่แต่อย่างใด
ร้านใหม่นี้ พ่อให้ชื่อร้านว่า "ร้านเยี่ยมวีดีโอ"

27/8/52

ตอนที่ 8 : หมอเก่งของอาม่า





วันนี้ เราได้มาถึง
วัดย่านฝั่งธนบุรี ตามบัญชาของอาม่าแม่ของป๊ะป๊า ที่ว่าหมอนี้เก่งนักหนา เพื่อนอาม่าแนะนำมา ทุกครั้งที่มีรายการหมอเก่ง แม่จะรู้สึกถึงความหวังขึ้นมาเสมอ รวมทั้งพวกเราด้วย แม้คราวนี้แม่จะไม่ค่อยเชื่อถือเท่าไหร่แต่ก็ยังมีความหวัง
ก่อนมา แม่เข้าใจว่า คงเป็นหมอโบราณเหมือนหมอวัดโพธิ์ การแพทย์แผนโบราณประมาณนั้น ท่หมอคนรักษา
อาจจะสมถะ สันโดษช่วยเหลือคนอยู่ตามวัด
เมื่อมาถึงวัด รถยนต์หรูหรา ที่จอดอยู่มากมาย บ่งบอกความดังของหมอได้ดีในระดับหนึ่ง สถานที่ของวัดช่างร่มรื่น ใหญ่โต พวกเราอดตื่นเต้นไม่ได้ ที่มาสถานที่ใหม่ๆ ตอนแรกเข้าใจว่าเป็นวัดไทย เพราะเห็นเหมือนศาลา
โล่งๆให้คนรอเต็มไปหมด เขาเข้ามารอเพื่อรับบัตรคิว และก็ยาวเหยียดมาก คนที่มาดูมีหลายระดับ บ้างก็ดูมั่งมี
บ้างก็ดูยากจน ระหว่างรอ พวกเราเดินสำรวจวัดข้างใน อ้าววัดไทยแต่มีมังกร ท่าทางจะไม่ใช่อย่างที่คิดซะแล้ว
ข้างใน เป็นลานกว้างๆ มีรูปปั้นมังกร ศาลามังกร สีแดงๆ สวยงาม แผนผังเหมือนในหนังจีนบู๊ลิ้ม
ที่จะจัดบ้านเหมือนสี่เหลี่ยม กลางบ้านคือลานประลองยุทธ โล่งๆ ที่นี่จะมีอีกที่หนึ่งที่เข้าใจว่าเป็นโบสถ์
มีพระพุทธที่ดูคล้ายพระจีนมากกว่า มีคนรออยู่แล้ว นั่งคุยกัน เจ้าหน้าที่หรือเด็กวัด ก็มาบอกว่า
วันนี้ หมอลงบ่ายโมง มาั้ตั้งแต่เช้าเพื่อมารอรับบัตรคิว และรอต่อไปจนถึงบ่ายโมง
แต่ไม่เป็นปัญหาเลย มีโรงครัว อาหารน่าทานเป็นอาหารเจที่ดูสะอาดสะอ้านน่าทาน ทานได้ไม่อั้น
พอเขาตั้งเสร็จ ก็มาเชิญทุกๆคนให้ไปตักทานตามใจ จะรวมเป็นกลุ่มกินกันหรือจะต่างคนต่างกินก็สุดแต่ความต้องการ

พอได้เวลาหมอมา............................ทุกคนที่นั่งคุยจอแจอยู่ก็เงียบเพราะมีคนมาบอกว่าหมอมาแล้ว
ตอนเดินเข้ามาเป็นคณะเราก็ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ฉันก็พยายามมองว่า คนไหนเป็นหมอ ก็ยังไม่เห็นคนไหนจะ
ดูคล้ายหมอสักคน แต่คนนั่งข้างๆบอกกันว่าคนตรงกลาง หมอที่ฉันเห็นคือผู้ชายอายุประมาณ 40-45 ปี
ดูธรรมดามาก มีเด็กผู้ติดตามมาห้าคน คนแรกตามหลังหมอ มีหน้าที่พูดภาษาที่เราไม่เข้าใจแล้วแปลเป็นไทยให้เราฟัง อีกคนมีหน้าที่เรียกคิวมาถาม อีกสามคน จ่ายยา ตามหมอสั่ง และรับเงินบริจาค
จากคิวแรกผ่านๆไป การรับบัตรคิว เขาจะให้กรอกวันเดือนปีเกิดของผู้ป่วย ตอนรับคิวด้วย
เวลาหมอวินิจฉัย มันน่าแปลกที่ คนไข้จะมาก็ได้ ไม่มาก็ได้ ก็แปลกดี
พอถึงคราวหมอเรียกแม่ แม่ก็ไป
"คนป่วย ป่วยมานานแล้วใช่ไหม แต่หาสาเหตุไม่พบ" หมอพูด (พูดภาษาไม่รู้จักแต่มีคนข้างหลังแปล)
"ใช่ค่ะ " ถามเหมือนรู้
"ไม่เจ็บ ไม่ปวด แต่เดินไม่ค่อยได้ ใช่ไหม" หมอถามอีก
"ใช่ค่ะ"
"เป็นกรรมเก่าน่ะ ให้ไปเอายันต์ ยันต์อันนี้ไม่ค่อยให้ใครนะ วันนี้จะให้คุณ และเอายาไปทานชุดนึง ยันต์เอาต้มน้ำดื่มส่วนนึง และใส่น้ำอาบส่วนหนึ่ง"
"ค่ะ"

พอถึงโต๊ะยา มีขันใส่เงินวางไว้ ไม่มีการบังคับให้จ่าย แต่มีสายตานับร้อยจ้องอยู่
แม่ฉันจ่ายไป ยี่สิบบาท แล้วก็เดินไปรับยาและผ้ายันต์
แต่มีอีกหลายๆคนก่อนหน้านี้ จ่ายเป็นบึกๆก็มีมาก

ตอนนั้นฉันนึกในใจว่า แม่ฉันท่าจะงกน่าดู แต่ทราบภายหลังว่า แม่มีเงินแค่พันสองร้อยบาทในวันนั้น
ไหนจะค่ารถกลับบ้านแท๊กซี่ก็ไกล ไหนจะค่าอาหาร งานแม่แต่ละวันรับเงินมาก็ใช้ไปจนหมด
แม่บอกฉันภายหลังว่า "ในเมื่อเขาเขียนว่า ตามแต่ศรัทธา แม่จะศรัทธาได้อย่างไร แม่สังเกตุว่า กี่คนๆก็ยาถุงแบบเดียวกันนี้มีสามชุด ยาอะไรก็ไม่รู้ ป่วยอะไรๆก็เหมือนกันหมด ก็คงมีคนหายนะ แต่คงไม่ได้หายเพราะหมอนี่หรอก" แม่ว่า
"แต่หมอเขาก็พูดเรื่องป๊ะป๊าถูกนี่คะแม่" ฉันแย้ง
"พลอย ร้อยทั้งร้อย มาหาหมอแบบนี้ เพราะไม่ค่อยมีหวังทั้งนั้นแหละ แต่จะมีกี่คน กินยาหมอนี่แล้วไม่รักษาหมออื่น แม่ไม่เชื่อเด็ด ยกเว้นคนๆนั้นเป็นโรคอุปทาน"
ฉันนิ่ง เพราะคิดว่า มันก็จริงนะ ผ้ายันต์ สกปรกๆ ที่เขาส่งให้เผาแล้วกินกะอาบ มันจะรักษาพ่อฉันให้หายได้อย่างไร กับยาดำๆเขียวๆ ชุดละสามเม็ด ยาอะไรก็ไม่รู้

วันนั้น พอกลับไปบ้าน แม่ก็บอกตามหมอสั่งมา
แต่ตามด้วย " ถ้ากล้ากินก็กินไปนะ จะทำให้ ผ้ายันต์เผาไฟ ที่เขียนทองๆท่าทางจะมีสารตะกั่วนี่น่ะ"
แล้วแม่ก็เผาผ้ายันต์ทำตามที่หมอบอก แบ่งส่วนหนึ่งใส่น้ำให้ป๊าดื่ม กับใส่น้ำให้อาบ
แต่แม่ก็ไม่ได้สนใจว่า ป๊าฉันจะกินหรือไม่กินอย่างไร
แม่ของฉันกับเรื่องพวกนี้ดูจะเข้ากันไม่ค่อยได้ เรื่องเจ้าเข้าทรง แม่ไม่เคยเชื่อ
เจ้าอะไรแม่ก็ไม่เคยจำ แม่ไปเพราะอาม่าบอกว่าหมอดีแค่นั้น
เข้าตำรา ไม่ลองไม่รู้นั่นเอง

แล้วแม่ก็ทำกับข้าวตามปกติ

วันนั้น ตอนเรานั่งทานข้าวกันอยู่ ก็มีคนมากดออดหน้าบ้าน
"ใครมาน่ะ" พลอยไปดูสิ
ฉันออกไปดู มีผู้ชายคนหนนึ่งกับผู้หญิง ที่ไม่คุ้นหน้าเลย
"แม่ ไม่ทราบค่ะ ไมู่้รู้จัก" ฉันร้องบอก
ประตูรั้วเปิดอยู่ ผู้ชายกะหญิงคนนั้นก็ผลักประตูเข้ามาเลยมาถึงประตูด้านในตรงที่ฉันยืนอยู่

"สวัสดีครับ " คุณเป็นเจ้าของบ้านนี้ใช่ไหม
"ค่ะ" แม่ตอบรับอย่างงงและไม่พอใจนิดๆที่เขาถือวิสาสะเปิดเข้ามาเลย
"ผมจะมาบอกว่า บ้านหลังนี้ผมซื้อไว้แล้ว และคุณต้องย้ายออกไปภายในเดือนนึง"
แม่ยืนนิ่ง " ค่ะ" คำพูดที่ออกมาจากปากเบามาก
สองคนนั้นบอกว่า เขาซื้อจากการขายทอดตลาด สายตาที่กวาดมองทั่วบ้านของเรา เขารู้สึกพอใจบ้านเราไม่ได้รกสกปรก แต่ดูกว้างสวย ทาวเฮ้าสองชั้นสองหลังติดกัน ที่เจาะทะลุเชื่อมกันอย่างตั้งใจเป็นห้องครัว
ห้องอาหาร มุมรับแขก ห้องนั่งเล่นแบบญี่ปุ่น ห้องซักรีด ห้องคนรับใช้ ห้องน้ำด้านล่างมีสองห้อง ห้องครัวเล็กๆ แต่ก็ทันสมัย ด้านบน มีห้องนอนใหญ่ ที่ใช้เนื้อที่ด้านบนทั้งหลัง ที่ห้องนอนใหญ่นี้ แบ่งเป็นห้องนอน
และห้องแต่งตัว ที่มีมุมวางของเล่นลูกๆ อย่างเป็นระเบียบ รวมทั้งห้องน้ำใหญ่สวยมาก ห้องนี้ผนังสีครีม และพรมสีชมพูอ่อน ลานจอดรถปูกระเบื้องสวยงาม มีมุมไม้กระถาง หลายอย่าง บ้านเราจึงดูใหญ่ที่สุดในบริเวณบ้านแถวๆนัน

ส่วนอีกด้านเป็นห้องนอนกลางที่ใช้สำหรับให้ฉันและน้องสาวนอนด้วยกันสองคน จัดเป็นสองเตียง สีขาวฟ้า พรมสีฟ้าอ่อนเข้ากัน

ห้องนอนที่สาม เป็นพรมสีน้ำเงิน เฟอร์นิเจอร์สีเทาอมฟ้าอ่อน สำหรับน้องเยี่ยม

บ้านเราจึงเป็นบ้านที่มีสามห้องนอน สี่ห้องน้ำ ที่มีเนื้อที่ใช้สอยเต็มพื้นที่ภายในจึงดูกว้างขวาง

สำหรับฉัน มันคือบ้านของเรา ที่ฉันอยู่ตั้งแต่เด็กๆ และฉันก็รักมันมาก

และวันนี้
เป็นวันที่มีคนแปลกหน้า มาบอกว่า บ้านของเรากลายเป็นบ้านของเขาไปเสียแล้ว

บรรยากาศในบ้านดูซึมเศร้าไปในทันตา อาหารตรงหน้าทานไม่ลงอีกต่อไป
แม่ขึ้นข้างบนไปแล้ว ไม่พูดอะไร

ฉันหันไปมองป๊ะป๊า ป๊านิ่งเงียบ พวกเราเลยเดินขึ้นข้างบนบ้าง

เราสามคนเข้าไปเคาะห้องแม่
แม่มาเปิดประตู รอยน้ำตาที่ยังอยู่บนใบหน้า
ไม่มีคำพูดใดใด นอกจาก แม่โอบกอดลูกไว้ทั้งสามคน แล้วร้องไห้เงียบๆ

เรื่องนี้ เป็นเพราะว่า ป๊าอยากลงทุน จนขอบ้านนี้ไปจำนอง แม่เล่าว่าสมัยเปิดร้าน เราต้องจ่ายดอกเบี้ยเดือนละเก้าหมื่น ทำได้เท่าไหร่ก็จ่ายดอกเบี้ยหมด ตอนแรกเรามีร้านเดียว รายได้ก็ดี แต่ป๊าขยายซะสี่ร้าน
แต่ละร้านลงทุนค่าเซ้งตึก ค่าลิขสิทธิ์ ค่าตกแต่ง อุปกรณ์ ค่าเทป มากมายทีเดียว ด้วยความที่แม่ไม่อยากทะเลาะเพราะความอยากลงทุนของใคร ก็เลยยอมยกบ้านที่ป๊าใช้เป็นของหมั้นให้เขาไปจำนอง ป๊าฉันไม่ไ้ด้ทำธุรกิจแค่นี้ ป๊าชอบซื้อขายบ้าน วางเงินไว้ แล้วบ้านขายไม่ออก ซื้อที่ดินไว้แล้วที่ขายไม่ออกก็มี
ด้วยความที่ป๊าอยากรวย เลยทุ่มเงินกับการลงทุนจนหมดตัว พอป๊ะทำงานไม่ได้ ทุกอย่างจึงมีแต่หนี้ๆๆๆๆ

ไม่นานพวกเราทั้งห้าคน ก็ย้ายจากการนอนที่บ้าน ไปสู้นอนที่ร้านวีดีโออย่างถาวร

แม่ของฉันยอมรับโชคชะตาอย่างสงบ แม่ไม่ขนอะไรไป เพราะไม่รู้จะขนไปไหน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ให้ป้าเดือนขนไปไว้ที่ไร่ เพราะไม่มีที่เก็บ แม่โทรไปถามเรื่องค่าขนย้ายถอดเฟอร์นิเจอร์เขาคิดตั้งสามหมื่นห้า แม่เลยตัดใจ ทิ้งมันไปเลย ยกให้คนอื่นที่เขาต้องการไปหมด ของทุกอย่างยังดูใหม่ สวยงาม แต่แม่หันหลังแล้ว
ก็ไม่ขอเก็บอะไรไว้เลย

ร้านวีดีโอของเราอยู่สาธุประดิษฐ์ 37 เป็นร้านเล็กๆ ติดกับร้านค้าของเก่า ในตึกห้าชั้น ข้างในปูหินอ่อนที่ชั้นสอง สาม สี่ ห้า ข้างล่างสุดเป็นพื้นกระเบื้อง ตกแต่งค่อนข้างดี เพราะเจ้าของเป็นคนสมัยใหม่ มีฐานะ นิสัยดีด้วย ว่ากันว่าที่ร้านนี้นั้น ใครๆมาทำก็จะเจ๋งทุกรายไป ไม่ว่าจะทำกิจการอะไร ยกเว้นร้านวีดีโอของแม่
ที่ลูกค้าแน่นร้าน ตั้งแต่วันแรก เหตุผลที่เขาล่ำลือกันก็คือ " เจ้าที่แรง" หรือ "ผีดุ" นั่นเอง

ตอนมาเห็นที่นี่ใหม่ๆ พ่อพามาดู ตอนแรกแม่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักกับกิจการ เพราะแม่ชอบอาชีพเรียบๆตรวจสอบบัญชี วางระบบบัญชี คือช่วยงานป๊ะป๊าฉันไปเรื่อยๆ ไม่ชอบสมาคมกับใคร แต่งานมันเยอะมาก จนแม่นั่งทำงานตั้งแต่หกโมงเช้า ถึงตีสาม จนแม่ขณะนั้นท้องลูกคนที่สองถึงกับแท้งไปเลย ส่วนพ่อฉัน
ทำงานมากมายอยู่แล้ว กลับถึงบ้านก็ตีหนึ่งตีสองเสมอ กว่าลูกค้าจะกินด้วยคุยด้วยจนเสร็จ
แม่เคยทะเลาะกับพ่อเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

"นี่เฮีย ทำไมไม่รู้จักปฏิเสธลูกค้าบ้าง เวลาคุยงานทำไมไม่คุยเฉพาะเวลาทำงาน นี่อะไรเย็นไปกินข้าวกว่าจะกลับดึกดื่น ลูกค้าคุณก็น่าจะมีความเกรงใจบ้างนะ คนแต่งงานแล้วน่าจะให้เขากลับบ้านมาอยู่กับครอบครัวกันบ้าง ไม่ใช่สมัยก่อน ที่ยังโสด" แม่เริ่มว่าในวันหนึ่ง

" ไม่ได้หรอก ลูกค้าพวกนี้ชอบคุยเรื่องสำคัญๆ นอกบริษัท เพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน อีกอย่างก็ทำให้สนิทสนมกับเขา" ป๊าฉันตอบ

" แต่มันก็น่าจะมีปฏิเสธกันบ้างนะ อาทิตย์นึงไปครั้งเดียวยังพอทน นี่อะไร ทุกวัน คุณทำงานสิบบริษัืท ชวนกันบริษัทละวัน พ่อแม่ลูก ไม่เคยกินข้าวด้วยกันเลย เช้าลูกไปเรียน คุณก็ยังไม่ตื่น กว่าคุณจะกลับลูกก็หลับหมดแล้ว " แม่ฉันไม่ยอม ประท้วงต่อ

" ป๊ะก็บอกว่า อะไรนี่เหงาก็ไปห้างสิ แล้วจะทำบัตรเครดิตไว้ให้ " พ่อฉันสรุป

พ่อไม่รู้เลยว่า แม่ฉันไม่เหมือนผู้หญิงอื่นๆ แม่ไม่ชอบเที่ยว ของที่แม่ซื้อส่วนใหญ่คือของลูกเสมอ ก็ของๆฉัน เสื้อผ้าสวยๆของฉันกับน้อง เสื้อผ้าดูดีของน้องเยี่ยม หรือสื่อการเรียนการสอน สิ่งที่แม่ซื้อเสมอ คงเป้นตำราคอมพิวเตอร์ของแม่ แม่ฉันจบบัญชีมา แต่สนใจด้านคอมพิวเตอร์ ขนาดที่เรียนด้วยตัวเองจนประกอบอาชีพด้านคอมพิวเตอร์ได้ พอแม่ไม่ทำงานบัญชี แม่ก็มาเริ่มต้นงานด้านคอมพิวเตอร์จากการที่แม่ทำไว้ดูเอง
แม่ชอบเอารูปลูกๆ มาใส่เพลงเพราะๆดูเพลิดเพลิน สมัยนั้น การเปิดวีซีดี ในการแต่งงานยังไม่มีเลย แต่แม่ฉันก็เล่นทำรูปประกอบเพลง ใส่ตัวหนังสือบรรยาย แล้วแม่ก็ไปเปิดให้ป้าเดือนดู จากนั้นป้าเดือนก็อยากให้ทำให้บ้าง แม่ก็ทำให้เป็นที่สนุกสนานของแม่ จากนั้นแม่ก็คิดว่าอยากทำแบบนี้ให้คนอื่นๆบ้าง
แม่มองเห็นทำเลดีๆ คือตามเค้าเตอร์ไปรษณีย์ตามห้าง จำได้ว่าชื่อ post net กับ mail box เพราะบริการพวกนี้มักอยู่ตามทางเข้าออก ซึ่งตอนนั้น มีที่ห้างแถวบ้านฉันพอดี

แม่บอกว่า แม่มองอยู่หลายวัน แต่แม่ไม่มีเงินลงทุนที่จะเช่าอะไรพวกนี้ในห้างหรอก แล้วแม่ก็เริ่มเลย
แม่เริ่มจากการเดินเข้าไปที่บริการไปรษณีย์ แล้วถามว่า
"ขอโทษนะคะ ดิฉันอยากจะคุยกับเจ้าของจะติดต่อได้อย่างไรคะ " แม่ลุยเข้าไปถามเลยอย่างคนกล้าๆกลัวๆ
"คนนั้นค่ะเจ้าของ พอดีมาพอดีเลย" พนักงานบอก
"สวัสดีค่ะ" แม่เดินเข้าไปทักทาย
เจ้าของที่นั่นท่าทางใจดี เรียบร้อยบุคคลิคดี ดูมีฐานะ
"ดิฉันอยากจะฝากวางแผ่นโฆษณา สักขนาด A4 ที่เค้าเตอร์ได้ไหมคะ แล้วหากมีคนมาใช้บริการจะให้ทางร้าน 10 เปอร์เซ็น" แม่คุยตรงประเด็นเลยทีเดียว
นี่ค่ะ แล้วแม่ก็เอาแผ่นวีซีดี ที่มีรูปฉันและน้องชายแต่งชุดหล่อสวย ทำเป็นปกเรียบร้อย มีสกรีนแผ่นสวยงามน่ารัก ให้เจ้าของซึ่งชื่อคุณป้าปราณีดู ฉันเห็นท่านรับมาดูอย่างสนใจ แล้วบอกแม่ว่า
"น่ารักจัง ลูกๆหรือคะ พี่ไม่ค่อยรู้เรื่อง เดี๋ยวจะให้ลูกชายมาคุยแล้วกันนะ มาพรุ่งนี้เวลานี้นะคะ เดี๋ยวจะบอกให้ลูกชายมาคุย" คุณป้าปราณี ตอบอย่างใจดี

วันนี้แม่กลับบ้านด้วยสีหน้ามีความหวังมาก
วันรุ่งขึ้น แม่ไปตามนัด ลูกชายและลูกสาวคุณปราณีมาคุย
แล้วลูกชายคุณปราณีก็บอกว่า "มันน่าสนใจนะครับ เดี๋ยวผมจะเอาไปเปิดดู แล้วป้ายเป็นอย่างไรครับ"
วันนี้ แม่อุตส่าห์พกพาป้ายมาพร้อม แม่พิมพ์ข้อความง่ายๆ คือ รับแปลงรูปภาพลงแผ่นวีซีดี พร้อมใส่เพลงประกอบ และรับแปลงวีดีโอทุกชนิดลงแผ่นวีซีดี แล้วแม่ก็ติดตัวอย่างประกอบ ก็กล่องและวีซีดีรูปฉันกะน้องเยี่ยมอันเดิมนั่นแหละ

ลูกชายคุณปราณีรับมาดูแล้วก็ยื่นไปให้น้องสาวดู เธอรับมาดูอย่างพอใจสอบถามแม่อยู่พักเกี่ยวกับรายละเอียดว่า จะให้ทางร้านทำอย่างไรบ้าง
"ทางร้านแค่รับเทป แล้วกรอกรายละเอียดลูกค้าตามแบบฟอร์ม เช่น ชื่อ ที่อยู่ เบอร์โทร แล้วเก็บเงินมัดจำตามอัตราที่เรากำหนดไว้ให้ค่ะ รวมทั้งนัดเวลารับของ ออกใบรับของให้ลูกค้าซึ่งจะใช้เวลาสามวันนับจากวันฝากของค่ะ จากนั้นโทรบอกเรา เราจะมารับของไปทำค่ะ "
" ส่วนยอดเงินให้ทำบัญชีไว้เคลียร์กันทุกๆสิ้นเดือนค่ะ "

และแม่ก็ได้งานนี้ และความโชคดีของแม่นั้นคือ เจ้าของคนนี้มีอีก 25สาขา ซึ่งแม่ฉันก็วางหมดทุกสาขาในห้างสะดวกซื้อ ที่ใกล้บ้านพอจะไปรับของได้ รวมทั้งเซ็นทรัลสาขาใกล้บ้านด้วย
แล้วของทำเล่นของแม่ ก็กลายเป็นอาชีพ ที่ทำเงินเลี้ยงครอบครัวได้อยู่นานหลายปี แม้ธุรกิจร้านวีดีโอของพ่อจะต้องปิดตัวลงเพราะการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมคนดู ที่จากวีดีโอเป็นดูวีซีดี หรือดีวีดีแทน แต่กิจการของแม่ก็ยังคงอยู่ โดนที่แม่ทำคนเดียว ทั้งกลางวันกลางคืน จากคนเพิ่งรู้จัก กลายเป็นมีลูกค้าประจำ งานที่แม่ทำ แม่ทำด้วยความปราณีต แม่ที่ไม่เคยฟังเพลง ต้องรู้จักเพลงเพื่อเลือกเอามาลงวีดีโอตามเนื้อหา เช่น ถ้าเกี่ยวกับรูปเด็กๆ แม่มักจะใส่เพลง "หนูอยากเป็นอะไร" หรือเพลง "รางวัลที่ยิ่งใหญ่","คู่แท้","ใช่เลย" ในรูปงานแต่งงาน หน้าปกก็จะเลือกเอาจากภาพสวยๆมาทำ รูปแบบสีสรรปกที่ดูเรียบ ทำให้งานของแม่เป็นที่ชื่นชอบจนมีลูกค้าประจำเป็นพรวน แต่แม่ก็มีกำลังทำน้อยเนื่องจากทำคนเดียว จากเครื่องคอมเพียงเครื่องเดียวจนมีสองเครื่อง

นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของงานแม่ฉัน

ดังนั้นเรื่องการเปิดร้านวีดีโอจึงเป็นเรื่องเฉยๆสำหรับแม่ แต่แม่บอกว่า "เปิดมาก็ช่วย แต่จะบอกว่าชอบไหมก็ต้องบอกว่าไม่ชอบขายของ" แม่บอกกับพ่อแบบนั้น
แต่ร้านวีดีโอร้านนี้ก็กลายเป็นบ้านที่สองของเราอยู่พักหนึ่ง.........................


24/5/52

ตอนที่ 7 : โภชนาการบำบัด




คราวนี้พ่อไม่ใช้ยาอะไรเลย และก็ไม่ไปนวดอะไรอีกแล้ว พ่อตัดสินใจที่จะให้วิธี “โภชนาการบำบัด” โดยถือหลักที่ว่าร่างกายจะดีแข็งแรงได้ต้องมาจากภายใน ดูสิคะพ่อฉัน เข้าใจพูดให้ดูดีเหมือนโฆษณาทีวีเปี๊ยบ แต่โฆษณานี้เพื่อแม่ของฉันคนเดียว เพื่อต่อต้านกระแสงอนของแม่นั่นเอง แม่ฉันไม่คิดว่าการที่คนเราทานอาหารไม่ครบ 5 หมู่ ในขณะที่ร่างกายไม่สมบูรณ์จะเป็นผลดี แม่ว่า “ร่างกายที่ป่วยต้องได้รับการซ่อมแซม และอาหารควรไปครบ 5 หมู่ ทานไม่ครบจะมีอะไรไปซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอได้ล่ะป๊า ” นี่คือเหตุผลของแม่
ส่วนพ่อน่ะหรือ
“บริโภคเนื้อสัตว์มากๆมันก่อให้เกิดโรคมาก เพราะเนื้อสัตว์สมัยนี้มันฉีดโน่นนี่เข้าไปมาก อีกอย่างเป็นการไม่ทำร้ายสัตว์ด้วย” เริ่มคิดแบบชีวจิตซะแระพ่อฉัน
“แหมดูสิ ลืมไปเลยว่าขาหมูของโปรดเลยนะ น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วนะเฮีย” แม่ขอเหน็บสักนิด
” ทุกทีผักไม่ค่อยกิน กินแต่หมูแต่เป็ดไก่ แหมป่วยคราวนี้ ทีอยากให้กินอาหารครบๆดันไม่กินซะนี่ คนเรานี่นะหาพอดีไม่ได้ ก่อนหน้านั้นเตือนว่ากินไก่มากไม่ดีมันมีสาร กินขาหมูมากไม่ดีเดี๋ยวคอเลสเตอรอล ให้ทานอาหารทะเลพวกปลา เพราะมันย่อยง่าย เพิ่งผักมากๆให้มันมีกากใย แม้ไม่เคยเชื่อ พอมาคราวนี้ หนอยจะมาทำเป็นสอนเรา” แม่เล่นเป็นชุดพวกเราสามคนเลยนั่งอมยิ้ม
ตอนนี้พวกฉันก็โตขึ้นแล้ว ฉันเองตอนนี้ก็ ย่าง 10 ปีแล้ว อยู่ประถมศึกษาปีที่ 5 น้องชายอยู่ประถมศึกษาปีที่ 3 อายุได้ 8 ปีและน้องเล็กก็ขึ้นประถม 1 แล้ว ก็อายุ 6 ปี
ช่วงนี้ทางบ้านเริ่มขัดสนหนักกว่าเดิมมาก เพราะรายได้พ่อลดลงไปมาก เนื่องจากร้านปิดและพ่อต้องออกจากงานที่ทำ เนื่องจากไม่สามารถขับรถได้แล้ว มันอันตรายเกินไป แม่ฉันก็ยังขับรถไม่ได้ เพราะเคยขับแล้วไปชนเลยทำให้แม่กลัวจนไม่กล้าขับอีกเลย พ่อมีงานแค่เซ็นชื่อตามงบบัญชี โดยให้แม่เป็นคนตรวจบัญชีและพิมพ์งบดุลให้ จากนั้นพ่อตรวจสอบและเซ็นชื่อ และแม่ก็ยังคงทำงานแปลงวีดีโอของแม่ต่อไป แต่ตอนนี้ก็มีคู่แข่งมาก และต่างตัดราคากัน แต่งานที่แม่ทำ แม่ไม่เคยลดราคาลง แม่มั่นใจในคุณภาพของของตนและลูกค้ากลุ่มหนึ่งที่ยังสนแค่คุณภาพก็ยังอยู่กับแม่ต่อไป แต่กลุ่มที่สนแต่ราคาถูกก็คงจากไปเพราะช่วงนั้นเศรษฐกิจโดยรวมก็ไม่ดีด้วย
ชีวิตเราเปลี่ยนไปมาก จากบ้านที่มีคนรับใช้ ตอนนี้แม่ต้องทำทั้งงานบ้านและงานหารายได้เอง ฉันจะช่วยแม่ตอนกลับจากโรงเรียน แม่ก็มักจะบอกว่า”ให้ไปทำการบ้านให้เสร็จก่อนเถอะพลอย” แม่อยากให้ลูกเต็มที่กับการเรียน แต่พวกเราก็ต้องคอยดูแลพ่อเวลาแม่ไม่อยู่ เวลาวันหยุด พวกเราก็ยังสนุกสนานกับการช่วยกับซักผ้า ปิดผ้า ตากผ้า พวกเราช่วยแม่ซักผ้าจนเปียกไปหมดทั้งตัว ซักเสร็จก็เล่นน้ำต่อกันทุกที ความสุขเล็กๆของพวกเรา เพราะพวกเราไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนเลย
พ่อผอมไปมาก ร่างกายขยับได้ลำบากมาก แต่ก็ยังเดินได้อยู่โดยใช้ไม้เท้า และคนพยุง เวลาไปไหนๆ พ่อต้องเกาะฉันไว้ เพราะแม่ต้องดูน้องสองคนและถือของ เรียกรถแท๊กซี่อีกสารพัด เช่นเวลาพาไปหาหมอ บ้านเรายังคงอยู่ศรีนครินทร์ และยังเรียนที่เดิม อย่าคิดแปลกใจว่าทำไมยังมีเงินเรียนที่โรงเรียนดีๆนะคะ รายได้ของมากเพียงพอขนาดนั้น แต่แม่บอกว่า” แม่ไม่อยากให้ลูกๆรู้สึกแย่ไปกว่านี้ ” ตอนนั้น นอกจากได้รับการช่วยเหลือจาก พี่แป้นเรื่องค่าเล่าเรียนแล้ว ก็ยังมีคุณอาน้องของพ่อคนหนึ่งช่วยเรื่องค่ายา ค่าหมอของพ่อ “
ฉันจำได้ว่า ช่วงนั้น บางทีฉันป่วย (ฉันมีโรคหอบเป็นโรคประจำตัวและโรคภูมิแพ้) ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วหมอบอกว่าต้องค้างที่โรงพยาบาลเพราะอาการหนัก แม่จะน้ำตาไหลและเดินออกน้องห้องหมอเลย เพราะว่า แม่ไม่มีเงินรักษาลูก แม่จะกุมมือฉันไว้แน่น ไม่พูดอะไร น้องชายจะเงียบกริบเพราะเริ่มรู้ดีว่าเพราะอะไร ส่วนน้องเล็ก พี่ๆเงียบก็เงียบตาม
ฉันป่วยบ่อยมากในบางครั้งเช่นเวลาฝนตก ฉันเคยแพ้ฝนที่ตกลงมาโดนตัว ขนาดที่ผื่นนูนแดงขึ้นทั้งตัว ต้องหาหมอให้ดมยาแก้หอบขนาดวันละหกรอบ ที่แม่ต้องพาวิ่งเข้าออกโรงพยาบาล
ครั้งนั้นแม่ก็ต้องโทรไปหาที่บ้านของแม่ พอแม่เอ่ยคำว่า “พลอยต้องเข้าโรงพยาบาล…………….”แค่นั้นจะได้รับคำตอบว่า “พอดียุ่งอยู่นะ เดี๋ยวค่อยโทรมาใหม่” และนั่นทำให้แม่รู้ดีว่าปลายสายหมายถึงอะไร
คนที่แม่บอกว่าไม่อยากโทรไปมากที่สุดก็คือ “พี่แป้น” เพื่อนสนิท เพราะแม่เกรงใจมากที่สุด
คนอ่านอาจงงว่าทำไมแม่ของฉันมีเพื่อนน้อย แม่เล่าว่า “สมัยเรียนหนังสือ แม่ได้เงินแค่สองพันห้าร้อยบาทต่อเดือนในชีวิตมหาวิทยาลัย ที่ต้องทานข้าวสามมื้อ และไม่มีหนังสือเรียน อุปกรณ์การเรียน สองพันห้าร้อยบาทมันรวมอยู่ในทุกค่าใช้จ่ายต่อเดือน หนังสือก็ต้องยืมเพื่อนอ่าน ก็พี่แป้นคนดีอีกนั่นแหละ ส่วนเวลาเพื่อนๆจะไปทานข้าวกลางวันกัน แม่ก็ต้องไม่ไป หลบเข้าห้องสมุดเสีย เพราะว่าแม่ไม่มีเงินทานข้าวกลางวัน เพราะเงินทานข้าวก็ต้องเอามาเป็นค่าซีร๊อกหนังสือเรียนบ้างหรือเจียดซื้ออุปกรณ์การเรียน ของใช้ส่วนตัวเช่นสบู่ ยาสีฟัน ฯลฯ แม่มีเงินแค่อาหารมื้อเดียวหรือบางทีมีแค่มาม่าห่อเดียวด้วยซ้ำ เพราะครอบครัวของแม่เป็นแค่ข้าราชการ เมื่อทางบ้างต้องมาซื้อบ้านให้ลูกอยู่ที่กรุงเทพฯ ค่าใช้จ่ายก็มากโขแล้ว มหาวิทยาลัยที่แม่เรียนก็ได้ชื่อว่าแพง ก็เลยมีเงินค่าใช้จ่ายให้ได้แค่นี้ และน้องชายของแม่ก็เรียนโรงเรียนประจำที่ดี ก็รายจ่ายไม่น้อยเลย แม่จึงต้องตัดตัวออกจากสังคมเพื่อนฝูง จะมีก็แต่เพื่อนที่ไม่ดูถูกกันและชอบพอนิสัยกันจริงๆเท่านั้น” แม่เล่าเรื่องอดีตทีไรก็ต้องเสียงเครือๆทุกที แม่คงไม่ค่อยโอเคกับทางบ้านนักฉันนึก
และวันนั้น วันที่ฉันป่วยหนักก็จบลงด้วยแม่โทรหาพี่แป้นอยู่ดี
“เอาเข้าโรงพยาบาลไปเลยจ๊ะ” พี่แป้นตอบมา
“จ๊ะ” แม่รับคำ แต่พี่แป้นคงไม่รู้หรอกว่า ปลายสายร้องไห้ไปแล้ว แม่ฉันมักพูดว่า เพื่อนทำไมช่างดีกว่าญาติพี่น้อง แม่ก็มีแค่น้องชายคนเดียว แต่คงหมายถึง………………..ไม่บอกดีกว่านะ
ต่อเรื่องโภชนาการบำบัดของพ่อฉันล่ะนะอาหารอย่างแรกคือต้มผักโขมกับไข่ต้มคืออาหารจานหลักที่พ่อขอ พ่อว่าผักโขมมันดีมีเพื่อนพ่อไม่สบายแต่กินผักโขมทุกวันก็ดีขึ้น ในผักโขมมีธาตุเหล็กมาก และเป็นแหล่งสำคัญของ วิตามินเอ วิตามินซี วิตามินอี แมกนีเซียม โพแทสเซียม วิตามินบี-1 วิตามินบี-2 วิตามินบี-6 และสารแอนติออกซิแดนท์ที่สำคัญอีกหลายตัว พ่อฉันเลยกินอยู่อย่างเดียว กับ ไข่ต้ม อยู่ 7 วันเลย พ่อจะมีของหวานคือ ถั่วเขียวต้มน้ำตาลแดงใส่ขิงแก่เยอะๆ ขิงแก่แก้ท้องอืดเฟ้อ ส่วนถั่วเขียวมีประโยชน์ในการขับสารพิษออกจากร่างกาย อันนี้ต้องขอบอกว่าพวกเราก็แย่งกินเพราะอร่อยดี
อาหารทั่วไปไม่มีอะไรตื่นเต้นหรอกนะคะ แต่ที่น่าตื่นเต้นมีหนึ่งรายการสยอง อิอิอยากรู้ละจิ
เอาที่ไม่สยองก่อนแล้วกัน
เจ้านายพ่อฉันคือคุณป้าจิต ป้าจิตเอาเอ็นกวางมาให้ต้ม เข้าตำรายาจีนว่า อะไรเสื่อมก็กินอย่างนั้นก็จะมีสารที่แก้กัน เส้นเอ็นพ่อไม่ดีเลยอาจเป็นสาเหตุที่เดินไม่ดี
เอ็นกวางที่ดีมีราคาแพงหากไม่ได้ป้าจิตให้มาคงซื้อทานไม่ไหว เอ็นกวางที่ฉันเห็นเป็นเหมือนเนื้อแห้งๆ ต้องเอามาสับเป็นท่อนๆ เวลาต้มกลิ่นสาบดุจกลิ่นสัตว์อย่างไรอย่างนั้น กลิ่นสาบรุนแรงจนคนไม่ชินทนไม่ไหว
แม่ฉันแทบอาเจียร การต้มต้องเคี่ยวเอาน้ำแรกทิ้งก่อน เพราะมิฉะนั้นจะสาบจนกินไม่ลง แล้วจึงเปลี่ยนน้ำเคี่ยวให้เปื่อยและปรุงรสนิดหน่อยก็กินได้
แต่ที่น่าสยองคือ…………..เมนูแมลงสาบ
แมลงสาบที่ว่านี้ เราต้องไปซื้อมาจากร้านยาจีนนะคะ ไม่ใช่ไปดักเอาตามบ้าน แบบนั้นมันไม่สะอาด
ว่ากันว่า คนจีนใช้ขี้แมลงสาบหรือแมลงสาบมาผสมเป็นยามานานแล้ว สรรพคุณคือ บำรุงระบบประสาท
ทำให้ไม่ชักกระตุก ไม่เกร็ง ฉันฟังจากที่พ่อบอกนะคะ แหล่งข่าวไม่ทราบ ใครอยากลองกินต้องไปถามที่ร้านขายยาจีนนะคะ
“น้องไปซื้อแมลงสาบมาให้เฮียหน่อยสิ” พ่อบอกแม่ในวันหนึ่ง
“อะไรนะ ” แม่ร้องขึ้นอยากตกใจ ก็แม่ฉันเกลียดแมลงสาบมากขนาดไม่กล้าเหยียบ
แม่เล่าถึงสาเหตุการเกลียดว่า “สมัยก่อนอยู่บ้านแถวหลังรามฯ ไม่ค่อยทำครัว ท่อน้ำทิ้งมันก็แห้ง วันหนึ่งแม่เห็นแมลงสาบหนึ่งตัววิ่งลงท่อน้ำทิ้งหลังบ้าน แม่ก้ไปเอาไบกอนมาฉีดลงไปในรูท่อ แค่นั้นแหละ แมลงสาบเป็นร้อนๆวิ่งกรูออกมาจากท่อน้ำ แม่ต้องวิ่งหนีเข้าบ้านปิดประตูร้องให้คนข้างบ้านมาปราบ โดนฉีดยาฆ่าแมลงผ่านมุ้งลวด แม่ขยะแขยงสุดชีวิตเพราะมันกรูมาหาแม่จนต้องวิ่ง มันไม่กลัวคนเลย แถมบางตัวบินได้เสียอีก” แม่เล่าอย่างภาพความสยดสยองยังฝังอยู่ในใจ
“แมลงสาบหรือป๊าป๊า” น้องชายฉันถามขึ้นมาบ้าง
“เหยย แมลงสาบ ” ฉันร้องออกมาอย่างนึกขยะแขยง
“แมลงสาบกินได้ด้วยเหรอ” น้องเล็กถาม
“เอามาไมเนี่ย” แม่ถาม แล้วพ่อก็บอกสรรพคุณของมัน
“แหวะ” แม่ร้อง “ป๊ากล้ากินเหรอ กินแล้วตายท้องเสียจะว่าไงล่ะ” แม่ขัด
“ใครบอกว่ามันดี ฉันยอมตายดีกว่ากินมัน ” แม่ยังไม่ยอมง่ายๆ
“สกปรกจะตายเหม็นก็เหม็น กินลงด้วยเหรอ”
แม่เริ่มต่อรองด้วยความโปรแกรมว่าด้วยความสกปรกของแมลงสาบ แล้วบรรยายต่อด้วย
“ป๊าไม่เคยดูเหรอ หนังเรื่องโจอพาตเมนส์ มันสกปรกมาก กินเศษขยะ อาหารเน่าบูด มันขึ้นหมด …………..” แม่ยังคงพยายามต่อไป
แต่ในที่สุดวันนั้น แม่ต้องไปร้านขายยาจีนเพื่อซื้อ แมลงสาบ กับแคปซูลเปล่าๆ ซื้อสิ่งที่เกลียดที่สุด
พวกเราตามไปดูที่ร้านยาจีน “เถ้าแก่ แมลงสาบมีขายไหมคะ”
“มีลื้อจะเอาเท่าไหร่” เถ้าแก่ถาม
“ขายยังไง มีเยอะขนาดนั้นเลยหรือเถ้าแก่ ” แม่ยังสงสัย
แล้วแม่ก็ถามสรรพคุณแมลงสาบ ก็ได้ทั้งคำตอบและวิธีทำ แม่หน้าตาดูแย่มากในตอนนี้ แบบรับไม่ได้อย่างรุนแรง แต่ก็ต้องตกลงที่จะซื้อ 1 กิโล แมลงสาบที่เราเห็น ตัวไม่ใหญ่มาก แต่มันก็เป็นแมลงสาบแห้งๆ หนึ่งกิโล ราคาแมลงสาบไม่ใช่ถูกนะคะ ค่อนข้างแพงทีเดียวแต่ถูกกว่าเอ็นกวาง
แม่กลัวไม่กล้าหยิบถุงแมลงสาบ เลยบอกว่า “ใส่ถุงซ้อนๆกันได้ไหม”
นี่ขนาดตากแห้งนะคะ ยังกลัวขนาดนี้
กลับมาถึงบ้าน พ่อก็บอกให้แม่คั่วแมลงสาบแล้วตำจากนั้นก็บรรจุลงแคปซูลให้พ่อ
“อะไรนะ นี่ฉันต้องทำด้วยเหรอ” แม่โวยวาย สีหน้าไม่พอใจ
แล้วแม่ก็ไปตามป้าหมวยแม่บ้านแถวนั้นให้มาคั่วให้ พร้อมบดแมลงสาบเป็นผงตักใส่แคปซูลให้พ่อ
พวกเราอยากเห็นก็ตามป้าหมวยคั่วแมลงสาบและดูกรรมวิธีทำแมลงสาบ
“ป้าเอาแมลงสาบใส่กระทะครึ่งถุง ส่วนที่เหลือเก็บใส่ตู้เย็นนะ”พ่อสั่ง
แม่ได้ยินก็โวยลั่นบ้าน “อะไรเนี่ยจะให้แมลงสาบไปใส่ในตู้เย็นเนี่ยนะ ไม่เอาๆ”
“แมลงสาบในตู้อาหารคนเนี่ยนะป๊า อ๊วก ใครจะกล้ากินน้ำ กล้ากินอาหารในนั้น ไม่เอา น้องไม่ยอม”
ป๊าเริ่มโมโหแม่ “ก็ห่อหลายๆชั้นสิ มันก็ไม่มีกลิ่น เอาไว้ช่องล่างสุดที่ใส่ผักแล้วอย่าให้เอาอะไรไปใส่ช่องนั้น”
“อะไรกันเนี่ย เชิญเลย อยากทำอะไรก็ทำ แต่นี้ไปฉันไม่กินของในตู้แล้ว จะซื้อน้ำมากินเอง ไปซื้อข้าวกินเอง ใครกินลงก็กินไป” แม่ไม่ยอมง่ายๆ แล้วแม่ก็โกรธพ่อจนเข้าห้องไปเลย
ป้าหมวยเอากระทะตั้งไฟร้อน ไม่ใส่น้ำมัน จากนั้นก็เทแมลงสาบลงคั่วครึ่งถุง กลิ่นแมลงสาบคละคลุ้งไปทั่วบ้าน ซึ่งตอนนั้นฉันและน้องๆเริ่มทนไม่ไหวแล้ว เลยตามแม่เข้าห้องไปด้วย กลิ่นสาบของแมลงสาบช่างสมชื่อจริงๆ มันเหม็นสาบทั่วบริเวณบ้าน สะอิดสะเอียนชวนขนลุกและขยะแขยง
พอกลิ่นเหม็นได้ที่แล้ว พ่อก็บอกว่า “วางพักมันไว้ให้เย็นก่อนเอาไปบดและกรอกใส่แคปซูลนะป้า”
แม่ได้ยินอยู่ในห้อง “เครื่องปั่นน้ำผลไม้ของฉัน อะไรเนี่ย” แม่ร้องออกมาอยากอึดอัด พวกฉันเริ่มออกความเห็น น้องเล็กเริ่มถาม “แม่จ๋า แมลงสาบทำไมพ่อต้องกิน”
“ไปรู้พ่อเหรอ คนบ้าที่ไหนจะกินแมลงสาบ” แม่ยังมีโมโห
“พลอยไม่เอาด้วยหรอกให้กินแมลงสาบ ขยะแขยง” ฉันสนับสนุนแม่เต็มเปี่ยม
“เล็กก็ไม่กิน”
เรื่องแมลงสาบนี่มันแปลกตรงที่ว่า นับแต่การคั่วแมลงสาบครั้งนั้น ทำให้บ้านเหม็นไปด้วยสาบแมลงสาบ แต่ทำให้แมลงสาบตัวอื่นๆที่เคยมาเยือนบ้านเรา มันหายหน้าหายตาไปหมด
คงเป็นเพราะว่ามันคงได้กลิ่นวิญญาณแมลงสาบโดนพิฆาต ( โดยคั่ว) เลยไม่กล้าเหยียบบ้านเราอีก ฉันคิดเองนะ หากใครต้องการพิสูจน์คงต้อง ไปจับแมลงสาบมาคั่วเอง

ส่วนน้องเยี่ยมน้องชายมักรักพ่อ ไม่ชอบว่าใคร ไม่ชอบออกความเห็นใดใดไม่ชอบพูดมักเงียบๆเสมอ ชอบรถตักและเล่นตุ๊กตากองทัพทหารสู้รบกัน ฉันสังเกตว่าน้องเยี่ยมสงสารพ่อ และอัดอัดที่พ่อป่วย และชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปด้วย เพราะพ่อป่วยพ่อจึงไม่ให้พวกเราไปไหนเลย ต้องอยู่ใกล้ๆพ่อ บ้านของเรามีสองชั้นช่วงนั้นพ่อยังขึ้นลงบันได แม่ต้องดูเครื่องคอมพิวเตอร์ตอนกลางคืน ตลอดคืน เลยให้ฉันไปนอนเป็นเพื่อนพ่อ เผื่อพ่อเข้าห้องน้ำกลางคืน หรือเผื่อพ่อล้ม ส่วนน้องสองคนนอนกับแม่ตรงที่แม่ทำงาน งานของแม่ทำให้แม่ต้องตื่นทุกๆ 70นาที เพื่อกดหยุดเครื่องวีดีโอ และน้องๆก็ติดแม่มากด้วย เคยนอนด้วยกันตั้งแต่เล็กๆ ฉันด้วยที่อยากนอนกับแม่เหมือนเดิม แต่แม่ให้ไปนอนเป็นเพื่อนพ่อเรื่องนี้เคยทำให้ฉันน้อยใจแม่ถึงขนาดร้องไห้
“แม่ขา ทำไมพลอยนอนกับแม่ไม่ได้ พลอยก็ลูกแม่เหมือนกัน” ฉันร้องไห้
“พลอย ที่แม่ให้พลอยไปนอนกับพ่อ เพราะว่า แม่ทำงานน้องก็ยังเล็กไม่สามารถดูแลพ่อได้เลย น้องขี้เซา พ่อล้มจะได้ยินหรือลูก แม่ก็ต้องทำงานทั้งคืนหลับๆตื่นๆ กลางวันก็ต้องทำงานบ้านและดูแลพ่ออีก แล้วไหนยังต้องไปรับส่งลูก ไปส่งงาน สารพัด พลอยเป็นลูกคนโตกว่าทุกคน ช่วยแม่หน่อยไม่ได้เหรอลูก หากให้พ่อนอนคนเดียว พลอยไม่ห่วงพ่อหรือจ๊ะ ” แม่พยายามอธิบาย ยาวที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา
“ค่ะแม่” ฉันรับคำ
จากนั้นห้องที่พ่อนอนซึ่งเตรียมไว้เป็นห้องฉันกับน้องเล็กเพราะมีสองเตียง ก็กลายเป็นห้องนอนของพ่อกับฉัน
พ่อเข้าห้องน้ำกลางคืนบ้างก็ต้องใช้ฉันพยุงตัวเดินไป บางทีก็ลุงไม่ขึ้นก็ฉันอีกที่ต้องดึงตัวพ่อขึ้น
บางคืนพ่อร้องขอกินน้ำ น้ำข้างเตียงที่เตรียมไว้พ่อกินหมดแล้ว ก็ปลุกขอน้ำดื่มอีก เมื่อกินน้ำก็ต้องฉี่อีก
เรื่องนี้ทำให้แม่ทะเลาะกับพ่อในวันหนึ่ง
“เฮียทำไมต้องปลุกลูกมาเอาน้ำดึกๆดื่นๆ” แม่ถามขึ้น
“ก็น้ำมันหมด หิวน้ำนี่ ก็ต้องปลุกสิ”พ่อตอบ
“น้ำก็เตรียมให้เป็นเหยือกๆ แล้วนี่ตอนกลางคืน”
“ก็กินหมดแล้ว” พ่อเถียง
“หมดก็อดทนสิ ตีสามนี่นะต้องปลุกลูก ลูกต้องไปเรียนแบบนี้จะนอนพอได้อย่างไร” แม่ว่า
“อ้าวก็คนมันหิวจะให้ทำไงล่ะ”
“หัดอดทนนะ และเกรงใจผู้อื่นบ้าง แค่หิวน้ำแล้วไม่ใช่ไม่มี มีเป็นเหยือกแต่กินหมดแล้ว ก็ต้องรู้จักพอ นี่เป็นเวลานอน แค่พลอยต้องลุกมาพาไปห้องน้ำมันก็มากพอแล้วนะ นี่กินน้ำ พอกินก็ปวดฉี่ คืนๆหนึ่งจะต้องให้ลูก
ลุกกี่หน ” แม่โวยวาย
“อย่าเอาแต่ใจนัก หัดเกรงใจลูกบ้าง เด็กต้องเรียน แบบนี้จะทำให้ลูกไปหลับในห้องเรียน” แม่ยังไม่ยอม
“แล้วการเรียนมันจะสำคัญกว่าพ่อมันหรือไง” พ่อเถียง
“พูดออกมาได้ ไม่คิด ที่พลอยยอมมานอนเป็นเพื่อนนี่ ยังมาว่าลูกแบบนี้อีกหรือ พูดแบบนี้อย่ามาพูดดีกว่า”
แม่ฉันไม่ได้ยอมพ่อง่ายๆ ในเรื่องที่ไม่เป็นธรรม
บางครั้งเวลาฉันเดินให้พ่อเกาะ แล้วหันไปมองโน่นนี่บางตอนพาพ่อไปโรงพยาบาล พ่อก็ด่าฉันอย่างขึ้นมึงกู
ว่าให้เดินดีๆบ้างก็ตวาดและว่าอย่างรุนแรง
แม่ก็จะออกรับแทนว่า “นี่พ่อ เด็กมันอายุเท่าไหร่ แค่หันไปมองอย่างอื่นบ้างจะเป็นอย่างไรไปเชียว”
“ก็ถ้าเฮียล้มล่ะ จะเป็นอย่างไร” พ่อเถียง
“แล้วแค่หันหัวไปมองข้างๆนี่มันล้มไหมล่ะ ก็ไม่ล้มนี่ ก็ยังยืนเถียงอยู่ได้นี่นะ”
“อยากได้คนดูแลมืออาชีพก็จ้างพยาบาลส่วนตัวสิ”
พ่อเลยต้องหยุด
ตอนนี้การเรียนของฉันตกต่ำลง และของลูกทุกๆคนด้วย แม่ไม่มีเวลาสอนการบ้านให้พวกเรา แม่เลยใช้ระบบ พี่สอนน้องเป็นทอดๆกันไป ฉันสอนน้องเยี่ยม เยี่ยมสอนน้องเล็ก พวกเราต้องดูแลซึ่งกันและกัน
ระหว่างนี้ แม่ได้รับโทรศัพท์จากครูประจำชั้นของน้องเยี่ยมในวันหนึ่ง
“ขอเชิญคุณแม่ที่โรงเรียนนะคะ” คุณครูประจำชั้นของเยี่ยมโทรมาหาคุณแม่
“ค่ะ พรุ่งนี้นะคะ”
แล้วแม่ก็ไปที่โรงเรียน ตอนนั้นน้องเยี่ยมเรียนอยู่ประถมศึกษาปีที่3 เป็นเด็กที่เรียนดี เรียบร้อย คุณครูก็รักทุกๆคน แล้วคุณครูจะเรียกพบด้วยเรื่องอะไรกันนะ แม่เล่าว่า แม่คิดไปตลอดทาง
ที่โรงเรียนแม่ฉันกับได้รับคำบอกเล่าที่ทำให้แม่สุดจะทน
“น้องเยี่ยมอยู่ๆนั่งเรียนก็น้ำตาไหนค่ะคุณแม่” ครูพูด
“ครูไปถามก็เพิ่งทราบว่า คุณพ่อป่วย และพ่อไม่ให้ออกไปเล่นตอนเย็นๆเลย ให้อ่านแต่หนังสือ ไม่ให้ลุกไปไหน จริงไหมคะคุณแม่ “คำบอกเล่าของคุณครูทำให้แม่อึ้งพูดไม่ออก นี่แม่ลืมดูแลลูกไปได้อย่างไร แม่นั่งรถกลับบ้าน น้ำตาไหล สงสารลูกตอนนั้นนึกถึงลูกชายน่ารักที่แสนจะเอาใจแม่ แม่ครับๆอยู่ตลอดเวลา
แม่ไม่เคยรับรู้เลยว่า ตลอดเวลาช่วงเย็นที่แม่รับพวกเรากลับมาจากโรงเรียน ทำกับข้าวเสร็จ และแม่ต้องออไปส่งงานลูกค้า กว่าจะกลับมาก็ยามค่ำ เพราะส่งงานตามห้างต่างๆหลายแห่ง แล้วยังรถติดอีก แม่ขึ้นรถเมล์ก็ต้องใช้เวลาอยู่แล้ว ช่วงนั้น สมัยก่อน เมื่อเราทำการบ้านจัดกระเป๋าหนังสือเสร็จ เราจะมีเวลาออกไปตีแบทหน้าบ้านกัน บ้างก็ขี่จักรยานบ้าง
กับเด็กๆเพื่อนบ้านในหมู่บ้านเดียวกัน แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว
พ่อที่ป่วยไปไหนไม่ได้ ใช้เวลาตอนนี้ ให้ท่องบทสนทนาภาษาอังกฤษ และคำศัพท์มากมาย ท่องและอ่านหนังสือจนแม่มานั่นแหละ พวกเราโดนกันทุกคนยกเว้นน้องเล็กที่แค่ประถมหนึ่ง และพ่อไม่สามารถบังคับน้องเล็กได้ เพราะน้องเล็กไม่ทำซะอย่างเดียว งอแง และพ่อก็ลุกไปตีไม่ได้อยู่ดี พ่อเลยบังคับลูกที่พอรู้เรื่องและรักมากที่สุดแทนก็คือน้องเยี่ยม
น้องเยี่ยมเป็นเด็กร่าเริงมีไมตรี เล่นกีฬาเก่ง เลยมีเพื่อนบ้านมาชวนไปเล่นด้วยเสมอ แต่เดี๋ยวนี้ทุกครั้งคือคำสั่ง ห้ามไปไหนต้องนั่งอ่านหนังสือต่อหน้าป๊า ด้วยความรักพ่อมากของน้องเยี่ยมจึงทำตามมาตลอด แม้ตนเองจะอยากเล่นเพียงใดก็ตาม
เหตุผลของพ่อคือ “พ่ออ่อนภาษาอังกฤษ เพราะพ่อเป็นผู้ชาย พ่อบอกว่าผู้ชายมักอ่อนภาษา พ่อไม่อยากให้เยี่ยมเป็นเหมือนพ่อ” พ่อชี้แจงกับแม่เมื่อแม่ถาม
“แต่เฮียต้องให้ลูกรู้จักพักบ้าง แบบนี้มันไม่ถูกต้อง”
“สมองเด็กมันก็เหมือนน้ำ หากมากๆเกินไปมันก็ล้นออกมา” แม่ให้เหตุผล
“อีกอย่างไม่เห็นด้วยเลยกับการเรียนภาษาโดยการท่องบทสนทนา คนเราไม่ได้พูดกับอยู่แค่นี้ หากเด็กทราบคำศัพท์ รู้จักการแต่งประโยค มันก็พูดได้เองแหละ” แม่เถียง
“น้องก็เรียนมาแต่เด็กๆ ก็ไม่เห็นต้องมาท่องเป็นประโยคๆ”
และเรื่องนี้ก็ทำให้พ่อดื้อรั้นต่อไป พ่อยังคงทำเหมือนเดิมคือบังคับเยี่ยมให้ท่องอังกฤษ
แม่เรียกเยี่ยมเข้ามาหาในตอนค่ำ แม่คุยกับน้องเยี่ยม แม่กอด แล้วบอกว่า “เยี่ยม มีอะไรลูกต้องบอกแม่นะ อย่าเก็บไว้คนเดียว”
“พลอยเล็กก็เหมือนกัน มีอะไรหนูต้องบอกแม่นะ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ เพราะว่าเราคือ แม่ลูกกัน”
แม่สั่ง แต่แม่ล่ะคะ เวลาแม่มีอะไรแม่จะบอกใคร ………………..
แต่ที่หนักกว่านั้นน่าจะเป็นเรื่องเพื่อนบ้าน
ป้าเดือน เพื่อนบ้านที่ใจดี ที่ฉันเคยกล่าวถึงมาแล้ว ที่มักทำอาหารมาให้เสมอๆ ป้าก็ยังทำเหมือนเดิม
ป้าเอาอาหารมาให้ที่บ้าง และชวนเด็กๆไปทานที่บ้านและเล่นที่บ้านบ้าง ป้ารักเด็ก และมีขนมมากมายที่ป้าทำเอง วันนั้น ………..
“ผม……………………นะครับ อยากบอกว่า ตั้งแต่นี้ไป คุณอย่ามาชวนลูกของผมไปบ้านอีก”
“ทำไมล่ะคะ แค่มาทานขนมและอาหาร บ้านเราก็อยู่แค่ตรงข้ามกัน มีอะไรหรือคะ เดือนน่ะรักหลานๆ เห็นแม่เขาไปส่งงานก็เลยอยากจะช่วยๆดูแลเด็กๆให้ ไม่ได้คิดอะไร ไม่ต้องเกรงใจนะคะ”
ป้ายังคงตอบอย่างใจดีเช่นเดิม
“เปล่าครับ แต่เพราะการกระทำของคุณคือ การกระทำของคนที่แย่งลูกผมไปจากผม” พ่อตอบ
คำพูดนั้นทำให้ป้าเดือนห่างไปเลย ป้าไม่กล้ามาบ้านเราอีก แม้จะมีขนมมาฝากแต่ก็ไม่เคยชวนไปบ้านอีกเลย
กว่าแม่จะรู้ก็เป็นเดือนในวันหนึ่งที่เผอิญเจอป้าและป้าเล่าให้ฟังและบอกว่า
“น้อง พี่เดือนไม่ได้มีเจตนาอย่างที่แฟนน้องมาบอกพี่นะ” ป้าบอกแม่
“เรื่องอะไรคะ” แม่ถาม
ป้าเล่าเรื่องที่พ่อโทรไปหาป้าให้ฟัง แม่ฉันเลยขอโทษป้าเดือนเป็นการใหญ่ ป้าก็บอกว่า “น้องอย่าไปถือสาเขาเลย พี่ไม่ได้อยากมาฟ้องอะไรนะ แค่อยากบอกให้เข้าใจว่า พี่ยังเหมือนเดิม มีอะไรก็ยินดีช่วยเสมอ แค่ให้เข้าใจว่า ไม่มีเจตนาจะไปแย่งลูกใครเลย”
แม่ฉันกลับมาบ้านก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้อีก แต่แม่เสียใจมากมายที่พ่อทำแบบนี้ แม่มาถามฉันและบ่นว่า “เพื่อนบ้านดีๆแบบนี้มีที่ไหน ทำไมป๊าของหนูต้องทำแบบนี้ด้วย”
พ่อฉันก็ยังคงกินอาหารมังสวิรัตหรือแนวชีวจิตเรื่อยมา ไม่ว่าจะเป็นน้ำลูกยอสมุนไพรที่พี่แป้นเคยเอามาให้ลอง หรือสารพัดน้ำที่คิดว่าดี พ่อฉันทานหมด แม้แมลงสาบคั่วก็ยังกินจนหมดที่ซื้อมาด้วย
แต่โภชนาการบำบัดของพ่อ สร้างความโกรธให้แม่ก็เป็นที่ตัวสุดท้ายนี่เอง
“น้องช่วยหาซื้อกัญชาให้เฮียทีสิ มันช่วยรักษาและกระตุ้นเส้นประสาทได้” พ่อพูดขึ้น
“อะไรนะ กัญชา เกิดมายังไม่เคยเห็นเลย” แม่โว้ย
“แล้วเรื่องอะไรจะมาให้ฉันเสี่ยงติดคุกเพราะมีกัญชาซะแล้ว”
“เกิดโดนจับมาจะทำอย่างไร”
“ไปซื้อที่ไหนก็ไม่รู้”
“แล้วทำไมต้องให้ฉันไปติดต่อกับพวกค้ายาด้วย จะบ้าเหรอ”
“………………………………….”อีกเป็นชุด
สรุปคือ ไม่ซื้อให้เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่ซื้อให้ “เรื่องอะไรจะมาเป็นคนติดยาเสพติด ไอ้ที่ป่วยอยู่นี่ยังไม่พออีกเหรอ” นั่นคือคำพูดสุดท้ายกับเรื่องกัญชาของพ่อ
และแม่ก็ยินยอมให้ได้แค่กินมังสวิรัติต่อไปเพียงอย่างเดียว
จากนั้นไม่นานเรื่องปวดหัวก็เกิดกับแม่อีก คราวนี้มาจากบ้านป๊ะป๊าเอง
“ให้พาหยี่เฮียไปรักษาหมอ………………ที่วัด……………………เขาว่าเก่งมากมีคนที่ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไรไป
ไปมาหายมาหลายรายแล้ว ให้ไปพรุ่งนี้เลยนา บอกเขาไว้แล้วลงชื่อแล้ว”
อาม่าของฉันโทรมาสั่ง
กว่าแม่จะมารู้ว่าหมอที่ว่าคือเจ้าเข้าทรงก็ถึงวัดเสียแล้ว

23/5/52

ตอนที่ 6 : ไปหาหมอจัดกระดูก





คราวนี้พ่อเราได้ลองของใหม่กันแล้ว เพราะการรักษาด้วยวิธี “ ไคโรแพรกติก”นี้มันใหม่มากในบ้านเรา เราไปถึงคลีนิคหมอแถวสุขุมวิทที่คลีนิคนี้แสนจะสวยงาม ทันสมัย สะอาดสะอ้าน แบบนี้ท่าทางจะแพงเอาการฉันคิด แม่และพ่อลงจากรถ แม่เข้าไปถามก่อน ที่นี่ไม่ต้องรอคิว คนน้อยอาจเป็นเพราะคนเรายังไม่รู้จัก แต่เราเช็คดูแล้วว่าทันสมัยที่สุดที่คลีนิคประเภทนี้มีมาในประเทศไทย
หมอเรียกพ่อฉันเข้าไปตรวจถามอาการ และคิดว่าน่าจะลองดู ราคามีทั้งแบบคลอสและแบบครั้งเพื่อการประหยัดและต่อเนื่อง แต่ขอบอกว่า ไม่ใช่ถูกๆเลย แพงมากๆ แต่แม่และพ่อก็ตัดสินใจที่จะลองดู
คราวนี้เราเจอหมอรูปหล่อดูสมาร์ท และดูดีกรีเป็นหนุ่มนักเรียนนอกอย่างแท้จริง หมอหนุ่มมีรูปร่างสูงใหญ่ เพราะแพทย์แขนงนี้คงต้องใช้กำลังวังชามากอยู่ หมอถามอาการและชี้แจงเรื่องการรักษาแบบ”ไคโรแพรกติก”อย่างละเอียด
หมอคนนี้น้องสาวคนเล็กของฉันยังพูดไม่ชัดดีจะเรียกว่า “หมอฟาโรห์” เนื่องจากตอนแรกเราไม่รู้ชื่อหมอ แม่ฉันเรียกตามศาสตร์ที่หมอรักษา จาก”หมอไคโรแพรกติก” เลยมาเป็น “หมอฟาโรห์”ของน้องเล็ก
หมอฟาร์โรอธิบายอย่างละเอียดว่า การรักษาแบบนี้ เป็นศาสตร์การดูแลสุขภาพที่มีประสิทธิภาพโดยไม่ใช้ยาหรือผ่าตัด โดยมีทั้งหลักการทางวิทยาศาสตร์ ศิลปะ และปรัชญา ศาสตร์การแพทย์ไคโรแพรกติกมีพื้นฐานเกี่ยวกับระบบประสาท,สมองและกระดูกสันหลัง ที่ควบคุมการทำงานของทุกๆเซลล์,เนื้อเยื่อ,อวัยวะและระบบต่างๆของร่างกายเรา ร่างกายของเราก็เปรียบเหมือนอินเตอร์เน็ตคือ สมองของเราเปรียบเหมือนคอมพิวเตอร์,ไขสันหลังเปรียบเหมือนโครงข่ายที่ให้ข้อมูลกระดูกสันหลังที่เป็นเหมือนบ้านของระบบเส้นประสาทนอกจากนี้ ยังมีเส้นเลือดแดง เส้นเลือดดำที่เป็นตัวเชื่อมต่อไปเลี้ยงอวัยวะต่างๆ เช่นหัวใจ ปอด ลำไส้และอวัยวะต่างๆการถูกรบกวนของระบบเนื้อเยื่อหรืออวัยวะและการควบคุมระบบประสาท ที่เรียกว่า ส่วนประกอบของการเคลื่อนของกระดูกสันหลัง ศาสตร์การแพทย์ไคโรแพรกติกเป็นศาสตร์ที่ค้นพบชนิดความผิดปกติของกระดูกสันหลังนี้ ด้วยศาสตร์ การปรับรักษาและปรัชญาที่เป็นธรรมชาติ
1. การรักษาแบบศาสตร์การแพทย์ไคโรแพรคติกนั้นเป็นการกระตุ้นให้ร่างกายมีประสิทธิภาพในการรักษาตนเองและควบคุมการทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ หากระบบประสาททำงานได้อย่างเต็มที่โดยไม่มีการรบกวน
2. ระบบประสาทเป็นตัวควบคุมการทำงานของร่างกายโดยแพทย์จะไม่ได้รักษาอาการของเราโดยตรงแต่จะเป็นตัวช่วยการกระตุ้นให้ร่างกายเราอยู่ในท่าและสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสมที่จะให้ระบบประสาททำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งผลให้ร่างกายฟื้นฟูรักษาด้วยตัวเองอย่างมีประสิทธิภาพเช่นกัน
3. การรบกวนการทำงานของระบบประสาทไม่ว่าจากสาเหตุใด ส่งผลให้ประสิทธิภาพการทำงานของร่างกายลดน้อยลงสาเหตุหนึ่งของการที่ระบบประสาทโดนรบกวน ซึ่งพบเห็นได้บ่อยครั้ง คือการคลาดเคลื่อนของกระดูกสันหลัง(Vertebral Subluxation) จากอิริยาบถที่ผิด การหกล้ม ถูกกระแทก อุบัติเหตุต่างๆ ท่านอนที่ผิดปกติ บาดเจ็บจากการเล่นกีฬา บุคลิกท่าทาง ความเครียด เป็นต้น
4. เป้าหมายหลักของแพทย์ไคโรแพรกติกคือการลดการแทรกแซงหรือการรบกวน เช่นการเคลื่อนของกระดูกสันหลัง (Vertebral subluxation) ที่ส่งผลให้ประสิทธิภาพการทำงานของร่างกายลดน้อยลง
5. กระตุ้นส่งเสริมให้ร่างกายมีขีดความสามารถในการรักษาฟื้นฟูร่างกายอย่างเต็มประสิทธิภาพโดยการดูแลกระดูกสันหลังและโครงสร้างให้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง จะเป็นการช่วยให้ท่านมีสุขภาพที่ดีและร่างกายสามารถทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ
พอฟังแล้วมันช่างดูดีเหลือเกิน แม้ราคาจะแพงแต่ก็ตัดสินใจเข้ารักการรักษา เป็นทางเลือกที่น่าสนใจทีเดียว ในคลีนิคหมอจะมีหนังสือเกี่ยวกับแพทย์แขนงนี้มากมาย มีกระดูกไขสันหลังเทียมเป็นข้อๆติดอยู่ที่ผนัง บ้างก็วางไว้ ดูตื่นตาตื่นใจดี ตามหนังสือที่วางมักเป็นเรื่องราวของคนไข้ที่มารักษาด้วยแพทย์แขนงนี้แล้วหายเป็นปกติ หลังจากที่ทำการรักษามาหลายแบบ แต่อย่างว่าแหละนะคะ เคสของพ่อคงหนักเอาการ เล่นเอาหมอหนุ่มบอกว่า “ผมจะขอนัดให้อาจารย์ผมที่เก่งกว่านี้ตรงนะครับ เพื่อให้ชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าเดิม”
“แต่ผมเชื่อว่า หากคุณให้โอกาส เราคงวางแผนการรักษานี้ให้คุณได้” หมอหนุ่มพูด พ่อและแม่ก็ตกลงที่จะฝากฟิลม์ไว้ เพื่อให้อาจารย์หมอเขาตรวจอาการของพ่อดูอีกที
แล้วพวกเราก็ทิ้งฟิลม์ที่MRI ไว้ให้หมอ วันนี้จึงเป็นการตรวจวินัยฉัยเพื่อวางแผนการรักษา และพ่อไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายอะไร
คราวต่อมา พ่อไปที่คลีนิคหมอฟาโรห์คนเดิม หมอได้อธิบายว่า กระดูกสันหลังของพ่อมีส่วนที่รับออกซิเจนไม่เพียงพออยู่รวมทั้งบางข้อคดงอและเคลื่อน ซึ่งหมอชี้และวงภาพให้ดูตามฟิลม์เอ็กซเรย์ ทำให้การทำงานของเส้นประสาทสันหลังไม่เต็มประสิทธิภาพ ซึ่งสาเหตุเกิดได้หลายวิธี เช่น การที่คุณเดินตัวงอ นั่งทำงานมากๆเป็นต้น หมออธิบาย ซึ่งเราฟังแล้วมันก็จริงอยู่นะ เพราะพ่อของฉันมักชอบนั่งทำงานนานๆและเวลาเดินก็มักติดที่จะหลังค่อมนิดๆ กระดูกสันหลังคงเป็นแบบที่หมอพูดว่าคือคดงอบางส่วน แม่พยักหน้า เข้าใจเหมือนจะยอมรับให้พ่อรับการรักษา จากนั้นพ่อก็ถูกพามาห้องที่ทำการรักษา ห้องรักษาจะมีเตียงเล็กมากๆ แค่พอดีตัว แต่ปรับได้หลายแบบ ให้หัวต่ำหัวสูง ขาต่ำขาสูง หรือตรงกลางลงหรือแอ่นขึ้น มีเครื่องมือที่มีสายไฟระโยงระยาง เรียกว่าอะไรไม่ทราบ จำไม่ได้เสียแล้วค่ะ แต่ไอ้เครื่องนี้มันจะมีแผ่นเล็กๆติดอยู่ ที่ปลายสายไฟ มันทำหน้าที่นำกระแสไฟฟ้าต่ำๆมากระตุ้นตามกล้ามเนื้อของเรา พ่อโดนให้นอนเฉยๆและใช้กระแสไฟฟ้ากระตุ้น 15 นาทีในเบื้องต้น “เวลากระแสไฟเข้า มันจะเหมือนมีเข็มทิ่มจี๊ดๆเหมือนเราโดนไฟดูดเบาๆ “พ่อเล่าในภายหลัง “แต่เมื่อเอาออกแล้ว ก็รู้สึกผ่อนคลายดี เลือดลมเดินดีขึ้น ” พวกเราสามคนก็มองอย่างสนใจ เพราะพ่อเราเหมือนมนุษย์ในหนังวิทยาศาสตร์เลย ที่เขาเลี้ยงในหลอดแก้ว มีสายเต็มตามแขนขา และลำตัวไปหมด พอครบเวลา หมอฟาโรห์ก็เข้ามาและถอดสายต่างๆออก จากนั้นก็จับพ่อนั่ง หมอไปด้านหลังและดัดหลังพ่อเหมือนจัดกระดูกแบบหมอวัดโพธิ์ แต่หากถามว่าเหมือนกันไหมกับท่าฤษีดัดตนของหมอวัดโพธิ์ กับของหมอฟาโรห์ มันต่างกันอย่างไรก็ต้องไปถามน้องสาวตัวเล็กของฉันดู
“เล็ก พี่พลอยว่าเหมือนกับหมอวัดโพธิ์ที่ทำไหม” ฉันถาม
“ไม่เหมือนนะพี่พลอย” เล็กตอบ “ต่างกันตรงไหน เล็ก”
“ก็เสียงของกระดูกไงพี่พลอย ของหมอวัดโพธิ์มันกร๊อบทีละครั้งดังสนั่น แต่ของหมอฟาโรห์ มันกร๊อบเป็นทำนองต่อเนื่อง”เล็กอธิบาย
มันจริงตามนั้นที่เดียว เสียงกระดูกที่ถูกจัดแบบใหม่ของพ่อนั้น มันดังเหมือนกับว่ากระดูกสันหลังทั้ง 33 ชิ้น แต่ละข้อจะถูกจัดให้เข้าที่ทั้งหมดเสียงดุจตีระนาดเป็นจังหวะจะโคนเรียงกันทีเดียว มันดังต่อเนื่องกันตามจุดที่หมอดัด วิธีนี้ หมอบอกว่าเป็นวิธีที่จะช่วยให้กระดูกสันหลังเรียงเข้าที่เป็นระเบียบขึ้น เพื่อเพิ่มออกซิเจนให้กับระบบหมุนเวียนของร่างกาย จะทำให้เลือดหมุนเวียนดี ของเสียก็ถูกขับออกง่ายขึ้น และระบบประสาทต่างๆก็จะซ่อมแซมและฟื้นฟูได้ด้วยตัวเอง
วันนั้นหลังจากการจัดกระดูกที่เสียงอันน่าพิศวงแล้ว พ่อของฉันเดินกลับบ้านอย่างตัวปลิวเบาหวิว แข้งขาดูจะแคล่วคล่องขึ้น จนเราสังเกตได้
“เป็นไงป๊า” แม่ถามเมื่อออกจากคลีนิคหมอ “ดีนะ รู้สึกว่าเดินได้ดีขึ้น” พ่อว่า
คืนนั้นที่น่าแปลกคือ เสียงกรนปานมอเตอร์ไซต์เด็กแว๊นซิ่งได้เบาลง พ่อนอนหลับสบายขึ้น ไม่อ้าปากปรื้นๆเหมือนทุกคืน ผลพลอยได้จากการจัดกระดูกก็คือ การนอนหลับสนิทโดนไม่กรนนั่นเอง
อาทิตย์ต่อๆมาเราก็ไปอีก นับได้สามเดือนแล้ว แต่ละครั้งใช้เวลาประมาณ หนึ่งชั่วโมงในการรักษา ด้านคลื่นไฟฟ้าต่ำ และวิธีจัดกระดูก ตอนนั้นเราคิดว่าจะดีแล้วเชียว แต่พ่อกลับมาอาการกระตุกที่แขนเพิ่มขึ้นในเดือนที่ 6 พ่ออุปทานไปหรือไม่ก็ไม่ทราบ แต่พ่อไม่ไปรักษาอีกเลย ที่จริงการรักษาแบบนี้มันใช้เวลาเช่นกัน ไม่ใช่จะหายได้ในเร็ววัน แต่ไม่ทราบว่าเพราะแพงหรือเพราะแขนกระตุกพ่อจึงไม่ยอมไปที่นี่อีก พ่อบอกกับแม่ว่า
“น้องเฮียจะหยุดรักษาแล้วนะ จะลองทานมังสวิรัติดู” ป๊าฉับบอกกับแม่
“ร่างกายต้องได้รับสารอาหารที่เพียงพอ แบบนี้มันจะช่วยได้อย่างไร มีแต่จะแย่ลงสิ” แม่เถียง
“น่าลองดู ป๊าอ่านหนังสือชีวจิตเขาว่ามันช่วยได้ หากเราเปลี่ยนการบริโภค”ป๊าฉันเถียงกลับ
แม่งอนและบอกว่า “ตามใจ คนเราน่ะจะรักษาโรคใช่ว่าจะหายปุ๊บปั๊บ ไม่มีอดทนเลย กายภาพก็ต้องใช้เวลา จัดกระดูกก็ต้องใช้เวลา”
“นี่อะไร รักษาตรงโน้นทีนี้ที ไม่เร็วทันใจก็หยุด”
“แบบนี้ก็แล้วแต่เฮียแล้วกัน ไม่สนแล้ว” แม่ฉันสรุปอย่างไม่พอใจ
แต่ก็ทำอาหารมังสวิรัติให้พ่อทาน คราวนี้เป็นการบำบัดด้วยอาหารกันทีเดียว
อาหารใดช่วยให้ดีขึ้นด้วยระบบประสาทก็จะหามาทาน…………………….
แล้วพ่อฉันก็กลายเป็นนักชิม

ตอนที่ 5 :ไปหาหมอนวด





อันนี้ต้องคงเรียกว่า “หมอนวด” ตามความคิดของเด็กอย่างฉันในตอนนั้น ที่แรกคือวัดโพธิ์ ที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องการนวดแผนโบราณ นี่คือที่ๆประเดิมเป็นที่แรก
“วัดโพธิ์” หรือ “วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม” ตั้งอยู่ที่ท่าเตียน ก่อนไปฉันจินตนาการว่า คงมีแต่หมอแก่ๆที่นี่เพราะเห็นว่าเป็นที่เก่าแก่ด้านการนวดแผนไทนมาช้านาน แต่เปล่าเลยที่ฉันเห็นก็คือ เตียงที่เรียงเป็นแถวยาว คนนวดหรือหมอนวดแผนไทยนี้มีแต่วัยหนุ่มสาว แต่คนที่ไปนวดมีแต่สูงวัยเป็นส่วนใหญ่ ไม่มีหมอแก่ๆเลย แม่ขมวดคิ้วเมื่อไปถึง ทำหน้าเหมือนไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่ เราต้องรับบัตรคิว เพราะคนใช้บริการมากมายพวกเราไปเมียงๆมองๆคนอื่นที่นวดอยู่ ท่านวดแต่ละท่ามีมากมาย ดัดแข็งขากันดังกร๊อปๆ ดุจจะหัก ก่อนนวดต้องไปตรวจก่อน เขาจะถามอาการ และส่งไปนวด การนวดที่นี่จะใช้นวดโดยใช้ลูกประคบช่วย

ลูกประคบจะถูกนึ่งจนร้อนพอดีๆ ส่วนประกอบของลูกประคบก็จะมี ไพลสด ขมิ้นชัน ตะไคร้บ้าน ผิวมะกรูด ใบส้มป่อย พิมเสน การบูร เกลือ เป็นตัวหลักของลูกประคบ แม่เดินไปถามว่าหมอเก่าแก่มีบ้างไหมคะ ได้รับคำตอบว่า หมอแก่ไปเปิดร้านเองหมดแล้ว หรือไม่ก็ไปเป็นอาจารย์ แต่ทุกคนศึกษามาจากตำราเดียวกันทั้งนั้น แม่ฟังแล้วก็เฉยๆ พอถึงคิวพ่อตรวจ คนตรวจก็บอกว่ารักษาได้แน่นอน ไม่ต้องห่วง ไม่กี่ครั้งก็หาย เชื่อสิ
พ่อยิ้มกริ่ม แต่แม่ก็เฉยๆตามเคย เราสังเกตว่า แต่ละคนก็นวดเหมือนๆกัน จะเน้นก็ตรงที่คิดว่าปวดมาก แต่พ่อฉัน ไม่เคยปวดที่ตรงไหน เขาดัดตัวพ่อตรงโน้นนี้ พลิกคว่ำหงายน่าเวียนหัว พวกเรายืนดูกันอยู่พักใหญ่ แล้วก็ไปเดินเที่ยวกันกับแม่

ที่วัดโพธิ์มียักษ์ยืนเท่ห์มากเฝ้าประตูอยู่มีกายสีแดง ตัวใหญ่มากเลย พวกเราชอบมาก แม่จึงเล่าว่า อยากรู้ไหมว่ามีที่มาอย่างไรเราจึงไปอ่านตำนานยักษ์วัดโพธิ์กัน
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มียักษ์ ๒ ตน ตนหนึ่งชื่อยักษ์วัดโพธิ์ อีกตนหนึ่งชื่อยักษ์วัดแจ้ง ยักษ์วัดโพธิ์อยู่และมีหน้าที่ดูแลวัดโพธิ์ ยักษ์วัดแจ้งก็อยู่และดูแลวัดแจ้ง หรือ วัดอรุณราชวรารามซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ยักษ์ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกันมาก วันหนึ่ง ยักษ์วัดโพธิ์ไม่มีเงิน จึงข้ามแม่น้ำไปขอยืมเงินยักษ์วัดแจ้ง และนัดวันที่จะนำเงินไปคืน เมื่อถึงวันนัด ยักษ์วัดโพธิ์ก็ไม่นำเงินไปคืนตามที่ได้สัญญาไว้ ยักษ์วัดแจ้งคอย และเห็นว่าเลยวันนัดไปหลายวันแล้ว ยักษ์วัดโพธิ์ก็ยังทำเฉยไม่ยอมคือเงินให้ ยักษ์วัดแจ้งจึงตัดสินใจข้ามแม่น้ำมาทวงเงินยักษ์วัดโพธิ์ แต่ยักษ์วัดโพธิ์ไม่ให้ ในที่สุดก็ทะเลาะกันและต่อสู้กันด้วย ยักษ์ทั้งสองมีร่างกายสูงใหญ่ มีกำลังมาก เพราะฉะนั้นเวลาสู้กันก็ทำให้ต้นไม้ในบริเวณนั้นล้มลง และถูกเหยียบตายหมด เมื่อเลิกต่อสู้กัน ก็ปรากฏว่าบริเวณนั้นราบเรียบไปหมด ไม่มีอะไรเหลือเลยกลายเป็นท่าเตียน เมื่อพระอิศวรรู้เรื่องยักษ์ทั้งสองที่สู้กันจนทำให้ทั้งคน สัตว์ และต้นไม้ที่อยู่ในบริเวณนั้นเดือดร้อนก็โกรธมาก จึงลงโทษยักษ์ทั้งสองโดยสาปให้กลายเป็นหินยืนเฝ้าที่หน้าอุโบสถวัดโพธิ์และวัดแจ้งมาจนทุกวันนี้

น้องชายของฉันถึงกับชอบยักษ์เป็นนักหนาบอกว่าเท่ห์ดีตัวโตดี ที่วัดโพธิ์นี้มีคนมาเที่ยวมากมาย ส่วนมากเป็นฝรั่ง มีของไทยๆขายด้วย เช่น ข้าวแช่ห์หาบมาขาย สำรับดูน่าทานแท้ แม่ซื้อให้ลอง แต่เราชิมแล้วไม่ชอบเลย แต่ชอบกินกับข้าวมันมากกว่า เช่นเนื้อฝอยหวานๆอร่อยดี แต่ตัวข้าวเย็นๆแข็งๆไม่อร่อยรสชาดแปลกๆ เดินชมภาพฝาผนังและส่วนต่างๆจนเพลิน ก็ได้เวลาพ่อนวดเสร็จแล้ว พวกเราจึงเดินไปรับพ่อ

พอเจอพ่อ น้องฉลามก็เข้าไปบอกเสียงใสว่า “เราไปดูยักษ์มา ยักษ์ตัวโตด้วย” น้องชายยังมีทีท่าสนุกสนานอยู่ น้องเล็กก็แย่งกันเล่าตามประสามากมายฟังไม่ทัน พ่อยิ้มๆ แม่จึงเข้าไปถามว่า “เป็นไง” “ก็ดี” พ่อตอบ
พวกเราไปหาอะไรทานกันวันนั้นแล้วก็กลับบ้าน ระหว่างทางก็เป็นการเล่าเรื่องยักษ์ไปตลอด พอสิ้นเสียงก็เห็นน้องสองคนหลับไปแล้ว

เช้ารุ่งขึ้น พ่อตื่นมาพร้อมอาการปวดมากมาย คงเพราะการนวดดัดตนต่างๆทำให้พ่อรู้สึกปวดมาก พ่อไม่ไปหาหมอนวดวัดโพธิ์อีกเลย

ต่อมาความพยายามจะนวดให้หายของพ่อยังมีอยู่ พวกเราไปเดินตลาด เจอหญิงแก่ๆคนหนึ่งดูจนๆมาทักพ่อว่า ขายึดใช่ไหม เดินไม่สะดวกใช่ไหม ไม่มีอาการปวดใช่ไหม แค่นั้นเอง แล้วแกก็บอกว่า “ให้แกลองไหม แกคิดแค่หกพันค่ายาหม้อและไปนวดให้ถึงบ้านสิบครั้ง” พ่อตกลง แต่แม่ไม่ยินยอม มากระซิบถามพ่อว่า “ใครก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะน่าเชื่อถือเลย” พ่อก็ว่า “เอาน่าลองดู ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่เผื่อหาย”
สิบวันหลังจากนั้น ก็มียายคนนี้ไปต้มยา และนวดที่บ้าน ขาสกปรกๆ เหยียบตามตัวพ่อ ดูไม่ชอบเลย ยิ่งแม่แล้วยิ่งไม่พอใจ “เงินหกพันกับยายแก่คนนี้ ที่ดูสกปรกๆกับท่านวดใช้เท้าเหยียบนี่นะ” แม่บ่นพ่อจนเลิกบ่น
สิบวันผ่านไป อาการพ่อดูจะไม่ดีขึ้นเลย ปวดมากมายตามมา จากที่ไม่ปวด เลยปวดทั้งตัว
แม่เล่าให้พ่อฟังว่า “แถวบ้านแม่ หมอนวดที่ไม่ชำนาญมานวดๆจับเส้นนี่แหละ จับกันพลาดถึงตาย เฮียไม่ควรให้พวกนี้นวดนะ ถ้าพลาดมาจะทำไง แค่เขาบอกว่ารักษาได้ก็ยอมเขาแล้วนี้นะ เงินทองก็ใช่ว่าจะมีมากมาย”
“ถ้าหายเงินหาเมื่อไหร่ก็ได้น่า” พ่อเถียง แล้วหาว่า แม่ไม่อยากให้พ่อหายหรือไง
“พูดมาได้นะแบบนี้ “แม่โมโหเลยไม่พูดอีกเลย

ตอนนั้นด้วยอาการป่วย พ่อไปทำงานไม่สะดวกแล้ว บางที่เขาก็ไม่อยากจ้าง เพราะหลายๆบริษัทต้องไปตรวจที่ต่างจังหวัด พ่อเริ่มมีปัญหาเรื่องงานและกิจการ ตอนนั้นเป็นยุคการเปลี่ยนแปลงเรื่องลิขสิทธิ์ และยุคที่วีดีโอคนนิยมน้อยลง ไปนิยมวีซีดีแทน การค้าเริ่มแย่ลง ปัญหาจับลิขสิทธิ์จากต่างประเทศมีมากมายจนร้านของเราโดนจับ แม่ในฐานะชื่อเป็นเจ้าของต้องโดนตำรวจจับ เราไม่มีเงินสดมาประกันตัวแม่ เดือดร้อนถึงคุณตา ที่ต้องมาจากต่างจังหวัดมาเซ็นประกันตัว ครั้งนั้นเราเสียเงินไปมากมาย จนต้องปิดกิจการ อีกทั้งร้านที่เพิ่งลงทุนก็เจอปัญหาที่ผู้ให้เช่าเสียชีวิตลง และทายาทไล่ที่ บ้านที่พ่อซื้อเพื่อขายทีละหลายๆหลังขายไม่ออก เนื่องจากปัญหาตะวันออกกลาง รวมปัญหามาในทีเดียวกัน พ่อของเราโดนฟ้องล้มละลาย เพราะจ่ายดอกเบี้ยไม่ทัน ค่าป่วยที่ต้องจ่ายบ่อยครั้ง กลายเป็นรายจ่ายประจำ งานของแม่แค่เลี้ยงลูกได้ก็แทบแย่แล้ว แม่เริ่มไม่มีเงินพอกับค่าเล่าเรียนลูก และคนที่ช่วยเหลือให้ทุนเรามาเสมอก็คือ “พี่แป้น” เพื่อนรักของแม่ บ่อยครั้งที่เงินค่าเทอมเราไม่มี แม่คนที่ไม่เคยยืมเงินใครเลย แต่ต้องไปเอาเงินเพื่อน อย่างที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะใช้คืนได้ แม่เริ่มเก็บตัว ไม่สมาคม ทำแต่งานๆ ทั้งกลางวันกลางคืน เงินที่พ่อได้มา แค่ใช้ค่ายา ค่ากายภาพบำบัดของพ่อวันละพันก็หมดแล้ว ทางบ้านเริ่มขัดสนรุนแรง……….แต่การรักษาพ่อก็ยังต้องดำเนินต่อไป
จากยายแก่คนนั้น พ่อวิ่งเข้าศูนย์กายภาพบำบัดที่ได้มาตราฐาน ที่ศูนย์นี้ มีเครื่องมือกายภาพบำบัดมากมาย
พวกเราจะเห็นคนไข้ที่ผาตัดจากอุบัติเหตุไปหัดยืนบ้าง เดินบ้าง ทุกคนต้องใช้เวลากับการฟื้นฟูร่างกายหลังผ่าตัด การกายภาพที่นี่จะไม่นานมาก เพราะว่าต้องไม่ให้กล้ามเนื้ออ่อนล้าเกินไป แรกๆก็ดูเหมือนขาพ่อจะเดินดีขึ้น แต่ก็เป็นได้ไม่นาน พ่อเข้าที่นี่ได้หกเดือนก็หยุดอีก

จากนั้นพ่อเอาถุงทรายมารัดขาเวลาเดิน เพื่อให้เหมือนกายภาพขา ระยะนี้ กล้ามเนื้อบริเวณน่องของพ่อดูลีบลงไปจนน่าตกใจ สองปีกว่าแล้วกับการวิ่งเข้าวิ่งออกตามโรงหมอต่างๆแต่ความหวังยังเลือนลาง ทุกคนเริ่มไม่คาดหวัง……………….
“กริ๊ง” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในวันหนึ่ง
คุณยายจากต่างจังหวัดโทรมาบอกว่า “มีหมอของสมเด็จคนนึ่งเก่งมาก รักษาคนเป็นอัมพาตยังหายเลย แต่คนเยอะมาก จะมารักษาแค่เดือนละครั้งที่วัดเขาจะไปลองดูไหม “
แม่ให้ไปบอกป๊าและถามว่าจะไปไหม”ไปไป” ป๊าตอบ

วันนั้นพวกเราไปชลบุรีกัน ห้าโมงเย็นไปที่วัดเขา วัดอยู่บนเขาจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่า ห้าโมงเย็นคนจะคิวยาวขนาดนี้ ค่ารักษาแค่สิบบาทเป็นค่าอุปกรณ์แค่นั้นเอง ใครไม่มีก็ไม่ต้องให้ เป็นหมอสมัยใหม่ที่เก่งด้านจัดกระดูก และดูเป็นหมอที่ดี ไม่ได้หวังค่ารักษาประการใด เราไปรับบัตรคิว โดนต่อแถวยาวเหยียด ยาวจริงๆ
บางรายก็ต้องอุ้มกันมา เช่นผู้ที่เป็นอัมพาต โปลิโอ คนเหล่านี้บอกว่า ท่านผู้นี้เก่งจริงๆนะ ลูกเขาหมอจัดไม่กี่ครั้ง ตอนนี้เริ่มเดินได้แล้ว แม่ถามคนโน้นนี้ทีระหว่างรอคิว ความหวังเริ่มมาอีกครั้ง รายไหนที่ดูหนัก และญาติเล่าว่า เมื่อก่อนเป็นอย่างไร ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว แม่จะตื่นเต้น แล้ววิ่งมาเล่าให้พ่อฟัง เรารอตั้งแต่ห้าโมงเย็น จนคุณยายที่มาด้วยโทรให้คุณตามารับพวกเรากลับบ้านไปก่อน แต่ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนแม่ เลยให้น้องสองคนกลับไป ครั้งนั้น พ่อกว่าจะได้รักษาคือตอนตีสาม
กว่าจะได้กลับบ้าน เกือบเช้าทีเดียว หมอบอกว่า ไม่รับปากว่าจะหายนะ เพราะตรวจไม่พบอาการผิดปกติ ไม่ทราบสาเหตุ การรักษาของหมอจัดกระดูกต้องใช้สองคน อีกคนร่างใหญ่กว่าหมอดูแข็งแรง จะมาช่วยจับพ่อให้นิ่งๆ แล้วหมอใหญ่ก็เข้าไปจัดกระดูกดังสนั่นเลย ดัดคอด้วย ฉันดูด้วยความอัศจรรย์ผสมกลัวมากตอนเสียงกระดูกลั่น เพิ่งทราบว่า การรักษาแบบนี้ก็มีด้วย

วันรุ่งขึ้นพ่อก็ไม่ได้บ่นว่าเจ็บปวดอะไร แต่ก็ไม่ได้บ่นว่าดีขึ้น แม่ถามว่า”แล้วจะไปอีกไหม”
“ไม่แล้ว” พ่อตอบ”คนมันเยอะ ลำบากรอนาน”
“ไม่เป็นไร หากป๊าคิดว่าดีขึ้น” แม่ว่า
“ไม่แล้วดีกว่า” พ่อบอก

จากนั้นก็มีผู้แนะนำหมอนวดให้พ่ออีกมากมาย แต่ก็ไม่ดีขึ้นเลย แต่พ่อก็ยังคงลองเปลี่ยนคนเสมอๆ ใครที่ว่าหมอดีที่ไหน เราไปนวดมาจนหมด
จนกระทั้งวันหนึ่งแม่ได้อ่านในหนังสือเรื่องการรักษาแบบ“ไคโรแพกทริก”
พวกเราจึงได้มีโอกาสเยี่ยมเยียนแพทย์แนวใหม่กันอีกครั้ง…………….

19/5/52

ตอนที่ 4 : หมอฝังเข็ม




หลังจากวันนั้น เราก็เข้าๆ ออกโรงพยาบาลอีกหลายหมอ กับ MRI อีกหลายรอบ คราวนี้มีเพื่อนของพ่อ แนะนำว่า ให้ไปหาหมอจีน เป็นหมอฝังเข็ม ที่โรงพยาบาลมีชื่อแห่งหนึ่ง เมื่อเราไปถึงพอลงจากรถ ก็ได้กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่ว โรงพยาบาลนี้ค่อนข้างเก่า แม้มือชื่อก็ตาม เป็นโรงพยาบาลที่ได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิของจีนแห่งหนึ่ง สภาพผิดจากโรงพยาบาลเอกชนในสมัยนี้มากมาย อาคารค่อนข้างเก่าเราต้องไปรับบัตรคิวรอตรวจ เพราะมีคนมากจริงๆ ห้องตรวจก็เหมือนทั่วๆไป
หมอคนใหม่ของพ่อนี้เป็นชาวจีน อายุมากแล้ว คงประมาณหกสิบได้ ว่ากันว่ามือหนึ่งของที่นี่ ถึงมีคนไข้ต่อคิวรอยาวทีเดียว หมอแก่ ผมสีเทาๆ หน้าเหมือนอาแป๊ะจอมยุทธในหนังจีนกำลังภายใน ทำให้เราจิตนาการไปว่า หมอคงใช้พลังลมปราณขัดเคลื่อนคลายจุดตามจุดสำคัญต่างๆ ให้พ่อหายดีได้ ว่ากันว่า ศาสตร์การฝังเข็มนี้ เป็นเรื่องที่หมอสมัยปัจจุบันพยายามศึกษากันมากทางยุโรป เพื่อนำมาใช้ผสมผสานกับแผนปัจจุบัน คนรักษาต้องเชี่ยวชาญในการรู้สรีระของมนุษย์ และจุด เส้นเอ็มต่างๆ ทางกายภาพเป็นอย่างดีด้วย มิฉะนั้นอาจไปฝังโดนเส้นตายได้
วิธีการตรวจของหมอจีนแตกต่าง หมอเข้าไปกดตามจุดต่างๆ ดัดแข้งดัดขามากมาย เหมือนพ่อต้องเจ็บ แล้วก็บอกว่า เส้นเอ็นของพ่อนั้นมันเริ่มแห้ง หมอไม่แน่ใจว่าจะรักษาได้ไหม คุณมาหาช้าไปหน่อย หากมาแต่แรงน่าจะเอาอยู่ หมายถึงทำให้หายได้ จะลองดูไหม ฝังเข็มและลองทานยาหมอดู
หมอตรวจพ่อเสร็จก็ถึงคราวไปรอฝังเข็ม อันนี้เป็นอันตื่นตาตื่นใจ ห้องฝังเข็ม แบ่งเป็นล็อคๆยาวเหยียด มีม่านกั้นไว้เป็นสัดส่วนเฉพาะเตียง พ่อต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และรอหมอฝังเข็ม มาแล้วหมอคนเดิม…..ผู้เฒ่าจอมยุทธแห่งเขาเหลียงซาน ว่าเข้านั่น เพ้อเจ้อจริงๆฉัน
และแล้วจอมยุทธของฉันก็มาถึงเตียงพร้อมอาวุธครบมือ นั่นก็คือเข็มหนึ่งร้อยเล่ม (ฉันไม่ได้นับหรอกนะคะ แต่มาทราบตอนหลังว่ามีร้อยเล่ม) พอเปิดกล่องออกมา แม่ซึ่งยืนอยู่ข้างๆที่เป็นโรคกลัวเข็มอย่างที่สุดหน้าซีด ฉันเห็นแม่นิ่งอยู่ครู่แล้วก็เดินออกไปเลยไม่ดูแล้ว น้องเล็กเห็นเข็มก็สนใจมองนิ่งไปใกล้ๆ จนพยาบาลบอกว่าให้ถอยออกไป ห่างๆหน่อย
ฉันถามหมอจอมยุทธว่า “หมอ จะเอาเข็มจิ้มพ่อหมอทุกเล่มเลยหรือ” ฉันจ้องตาเขม็งที่เข็มทั้งหมดที่มีขนาดต่างๆกัน เรียกเป็นแนวตามขนาดและความยาว เข็มดูบางๆแต่ยาวต่างๆกัน
หมอยอมยุทธพูดว่า” เริ่มจากที่หัวก่อนนะ” พ่อพยักหน้ารับทราบ “เจ็บนิดหน่อย หากเจ็บมากให้ร้องออกมาเลย” หมอพูดต่อ “วันนี้หมอจะเริ่มที่ด้านหน้าก่อน เน้นด้านขวาเพราะคุณมีปัญหาที่ขาซ้าย และแขนขวา”
ที่หัวเป็นเข็มเล่มยาวๆบางมากมาก ฉันไม่ได้นับว่าที่หัวมันมากแค่ไหน พ่อทำหน้าเจ็บนิดๆ เวลาโดนเข็ม แต่ยังไม่มีร้องโอ้ยเลย เป็นฉันคงร้องโรงพยาบาลแตกไปแล้ว น้องชายคนกลาง กับน้องเล็ก ยืนนิ่งเงียบ ตาจ้องเหมือนฉัน แต่แม่หายไปเลย เข็มเล่มแล้วเล่มเล่า ทิ่มแทงพ่อจากหัว ใบหน้า ตามแขน ตามขา และลำตัว มากมาย จนฉันต้องถามว่า “กี่เล่มค่ะหมอ”
“100 เล่ม” หมอตอบ แล้วหมอก็อธิบายว่า

การฝังเข็ม นับเป็นศาสตร์แห่งการรักษาโรคที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีน โดยแพทย์ของจีนโบราณมีการค้นหาจุดต่างๆ ตามสรีระที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวด หรือส่วนที่ทำให้ร่างกายได้รับการกระทบกระเทือน และหาทางเยียวยารักษา จนในที่สุดก็คนพบวิธีการรักษาที่เรียก ว่าการฝังเข็ม การฝังเข็มมีบทบาทรักษาโรคและอาการผิดปกติต่างๆของร่างกายมาเป็นเวลากว่า ๒,๐๐๐ ปี และโดยเฉพาะในรอบศตวรรษหลังที่วิชาเวชกรรมฝังเข็มได้เผยแพร่ไปยังประเทศต่างๆ จนเป็นที่ยอมรับขององค์การอนามัยโลก สำหรับประเทศไทยเองก็มีผลงานด้านการบำบัดรักษาด้วยเวชกรรมฝังเข็มมาเป็นเวลากว่า ๑๐ ปีแล้ว และในส่วนของจังหวัดเพชรบุรี โรงพยาบาลพระจอมเกล้าจังหวัดเพชรบุรีมีทีมแพทย์ที่ให้ความสนใจเรื่องศาสตร์ แห่งการรักษาผู้ป่วยด้วยการฝังเข็ม มีการค้นคว้าและศึกษาข้อมูลที่ทันสมัยเหล่านี้มาเก็บรวบรวม จนทราบว่าการฝังเข็มสามารถรักษาผู้ป่วย ได้กว่า ๕๓ โรค เช่นโรคกระดูกกล้ามเนื้อ ปวดข้อ ปวดเส้นประสาท ปวดศีรษะ ปวดไมเกรน หรือโรคอื่นๆอีกมากมาย
เข็มที่นำมาใช้ในการรักษาในปัจจุบันมีการพัฒนาโดยใช้เข็มเงิน เข็มทองและเข็มทองแดง ซึ่งเข็มทั้งหมดที่นำมาใช้จะเป็นเข็มที่ปลอดเชื้อทั้งสิ้น มีความปลอดภัยสูง ซึ่งเข็มเหล่านี้เมื่อปักไปตามตำแหล่งสำคัญของร่างกายแล้วจะมีการกระตุ้นด้วยมือหรือเครื่องอิเล็กทรอนิคส์ นาน ๒๐-๓๐ นาที เพื่อกระตุ้นการทำงานของระบบประสาท ระบบฮอร์โมน เพื่อให้อวัยวะต่างๆทำงานได้ตามสมดุลปกติ ซึ่งเสร็จสิ้นขั้นตอนการฝังเข็มและการกระตุ้นก็จะเป็นการเสร็จสิ้นขั้นตอนการรักษา ซึ่งเมื่อนำเข็มออกจากร่างกายผู้ป่วยอาจจะมีอาการเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ร่างกายจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


หมอพูดให้กำลังใจว่า เดี๋ยวพ่อกลับบ้านก็จะเดินได้แล้ว เอายาไปต้มกินตามที่หมอบอก แล้วอาทิตย์หน้ามาใหม่ตามที่หมอนัด เดี๋ยวพ่อหนูก็หาย ฉันยิ้มได้ น้องชายเริ่มเดินออกไปหาแม่ แต่แม่ไปไหนไม่รู้ หมอต้องเอาเข็มจิ้มไว้อย่างนี้ หนึ่งชั่วโมง
น้องเล็กเข้าไปมอง และถามพ่อว่า “พ่อเจ็บไหมคะ”
พ่อยิ้มน้อยๆไม่ตอบว่าอะไร แต่ฉันเดาว่ามันต้องเจ็บแน่ๆเลย ก็เวลาเราไปฉีดยาเรายังแทบร้องไห้ นี่เข็มเป็นร้อยไม่เจ็บได้อย่างไร แต่ความเจ็บหากหายป่วยได้มันคงคุ้มมากกว่า


ระหว่างรอพ่อ พวกเราได้แอบดูตามรอยที่ม่านแหวกของเตียงคนไข้อื่นๆ บางรายมีเข็มที่หัวอย่างเดียวเป็นร้อยๆเล่ม ดูเหมือนในหนังเลย น่าสยองมาก แต่พ่อของฉันขนาดเข็มทิ่มอยู่อย่างนั้น ก็ไม่มีอุปสรรคในการนอนเลย พ่อนอนหลับสนิทเสียงกรนกึกก้องสนั่นเมือง จนพวกเราสงสารเตียงข้างๆ คงนอนกันไม่หลับ และไม่นาน การแข่งขันกรนก็เริ่มขึ้น เพราะมีคนไข้ฝั่งโน้นกรนมากอีกคน แต่ฉันประเมินดูแล้วว่า พ่อฉันชนะขาดลอย
ชั่วโมงผ่านไป พยาบาลก็เข้ามาเอาเข็มออก แม่เพิ่งโผล่หน้าเข้ามาตามเวลา พยาบาลบอกแม่ให้ไปเอายาที่หมอสั่ง พวกเราเลยเข็นพ่อไปเอายา คราวนี้ยาไม่ได้เป็นเม็ดๆ แต่กลับประกอบด้วยใบอะไรไม่รู้มากมาย แม่ซื้อหม้อต้มยาจีนไฟฟ้า เสียงเภสัชอธิบายให้ฟังถึงวิธีต้มยาว่า ต้องใส่น้ำสองส่วนต้มไปจนเหลือน้ำส่วนเดียวให้ทานหนึ่งชามตอนเช้าเย็น ห้ามทานไช้เท้า ฟัก พอวันต่อมาก็ให้เติมน้ำหนึ่งถ้วยและต้มต่อจนเดือด ทานเช้าเย็น ทำอย่างนี้จนครบอาทิตย์แล้วก็มาหาหมอตามนัด
กลับบ้านพวกเราก็ดูยาต้มของพ่อ กลิ่นใช้ได้ น้ำดำๆ วันนั้นพ่อบอกกับพวกเราว่า “พ่อว่าพ่อเดินคล่องขึ้นนะเนี่ย” แม่ได้ยินหันมามอง แล้วบอกว่า “ก็ดีแล้ว” แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ

ฉันดูเหมือนว่า แม่คงไม่อยากให้พ่อฝากความหวังอะไรอีก และแม่ก็เช่นกัน เพราะหลายครั้งแล้วที่เรามีหวังแล้วก็หมดหวัง โดยการที่หมอบอกว่า “หมอไม่ค้นพบว่าคุณเป็นอะไร ต้องรอให้อาการชัดขึ้นกว่านี้”
พ่อรักษาหมอฝังเข็มอยู่ 6 เดือนเต็มเหมือนการทำกายภาพ แต่ก็อาการเหมือนดีขึ้นในช่วงแรกแล้วก็คงตัว ไม่มากขึ้นแต่ก็ไม่ดีขึ้น พ่อได้ทานยาทั้งจีนและยาปัจจุบันที่ทางโรงพยาบาลให้คู่กันไปตามปกติ
คราวนี้ พ่อบอกแม่ว่า
“น้องพี่ว่าจะหยุดแล้ว ลองไปนวดแผนโบราณดู” พ่อบอกในวันหนึ่ง
“ตามใจป๊า” แม่ตอบนิ่งๆ ไม่แสดงอาการหรือความรู้สึกใดใด
ช่วงนี้แม่คงเหนื่อยมาก เพราะต้องตื่นเช้าดูแลพ่อ ทำอาหารให้ แล้วส่งเราไปโรงเรียน กลับมาก็ทำงานบ้าน และทำงานที่หารายได้ไปด้วย พอตกเย็นก็ต้องไปรับพวกเราอีก โรงเรียนกับบ้านก็ไกลกัน แต่แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แม้ไม่ยิ้มแย้มแต่ก็ไม่ได้บ่นอะไร บางวันพอเรากลับบ้าน ก็มีกับข้าวและขนมอร่อยๆให้ทานจากบ้านเพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านคนดีที่หนึ่งคนนี้ ชื่อป้าเดือน ป้าเดือนมีลูกชื่อพี่ฝน พี่นก พี่จิ๊บ สนิทกับครอบครับเรามาก เหมือนญาติมากกว่าจะเป็นเพื่อนบ้าน ป้าเดือนชอบทำขนมอร่อยๆ กับข้าวอร่อยๆ เผื่อพวกเราเสมอ ป้าคงนึกสงสารแม่ ที่ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน และแม่ก็ทำอาหารไม่ค่อยเป็น อาหารของแม่มักมีแต่แกงจืด กับสารพัดนึ่งแบบอาหารเด็กเล็กง่ายๆ หรือไข่เจียว ลุงทินสามีป้าเดือนก็ทำอาหารอร่อยสุดๆ ด้วย ป้าช่วยเหลือโดยการทำอาหารให้เสมอ ช่วยดูแลเด็กเวลาแม่ไปส่งงาน แม่รักป้าเดือนมากๆ ทั้งบ้านนี้มีแต่คนที่มีน้ำใจทั้งนั้น…
วันรุ่งขึ้น พวกเราก็มีสถานที่ใหม่ให้เข้าทัศนศึกษา นั่นก็คือ ศูนย์กายภาพบำบัด
จากฝังเข็มก็สู่ศูนย์กายภาพบำบัด………….

14/5/52

ตอนที่ 3 : ไปหาหมอด้านสมอง




คราวนี้ พวกเราย้ายแผนกกันซะแล้ว หมอคนใหม่ มือหนึ่งของโรงพยาบาลที่หมอคนเดิมฝากฝังมา
เป็นคุณหมออาวุโสท่านหนึ่ง ประสบการณ์คงมากโข เท่าที่ทราบ ท่านเป็นหมอมีชื่อของโรงบาลรัฐบาล
ที่เชี่ยวชาญด้านสมองมาช้านาน
พ่อก็เข้าไปแล้วเล่าอาการซ้ำๆแบบเดิมเหมือนทุกๆครั้ง จนพวกเราจำขึ้นใจแล้ว
คราวนี้หมอคนใหม่บอกว่า "ผมขอ MRI หน่อยนะครับ"
และใบสั่งMRI ก็เปลี่ยนจากกระดูกไขสันหลัง ไปเป็นที่สมองแทน อีกแล้วกับห้าหมื่นกว่า กับความอยากรู้
เงินตราคงไม่สำคัญเท่ากับอาการของพ่อ เพราะทุกคนอยากให้พ่อหาย
จากการMRI และรอคอยผล และก็มาถึงการวินิจฉัย
" หมอไม่พบความปกติด้านสมองนะครับ คงต้องรอให้อาการชัดกว่านี้ " หมออธิบายอะไรอีกมากมายยืดยาว
สรุปคือ อาการของโรคบางครั้งมันคล้ายๆกัน หากตรวจไม่พบในตอนนี้เราก็ต้องรอ เพราะผู้ป่วยไม่สามารถบ่งบอกได้ว่า เจ็บปวดตรงไหนเลย และตรวจอย่างละเอียดก็ปกติดีทุกอย่าง
จากนั้นหมอก็ให้พ่อกลับบ้านได้ ไม่มีแม้ยา เหมือนพ่อไม่ได้เป็นอะไรเลย
ความหวังของพ่อกับแม่หมดลง
ไม่มีเสียงใดใด จนถึงบ้าน
พ่อและพวกเรายังคงใช้ชีวิตตามปกติ พ่อยังคงไปทำงานกลับดึกๆเช่นเดิม
แม่ยังคงพยายามเสาะแสวงหาหมอดีๆโดยถามไถ่จากผู้คนมากมายเช่นเดิม
พ่อเริ่มใช้ไม้เท้า เพราะเดินขัดขึ้น ล้มบ่อยขึ้น และจากขาซ้าย ก็เริ่มลามมาที่มือขวา
วันที่รู้ก็คือ
"โครม" เสียงช้อนตก กลางวงที่ทานข้าวในวันหยุดวันหนึ่ง
"มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าป๊า" แม่ถาม
"มือมันไม่มีแรง" พ่อบอก
แม่มาดูตามมือ ตามแขนพ่อ แล้วก็บอกว่า "อุปทานหรือเปล่าไม่รู้นะ เหมือนกล้ามเนื้อที่แขนมันลีบไป"
แม่ก็แนะว่า "เปลี่ยนหมอนะ หาหมอคนใหม่ คราวนี้เราไม่ต้องบอกว่าหมอคนเดิมวินิจฉัยอะไร เผื่อว่าจะมีอะไรใหม่" แม่ตัดสินใจ และบอกว่าให้ไปหาหมอคนไหน พร้อมรายชื่อหมอดัง โรงพยาบาลที่สังกัด เวลาที่เข้าตรวจ เบอร์โทรศัพท์ติดต่อ อย่างพร้อมมูล และให้พ่อเลือกเอา แม่มีแม้กระทั้งชื่อหมอที่ใครๆว่าเป็นหมอเทวดา ผ่าใครก็หายทุกรายไป หรือแม้แต่หมอของสมเด็จฯ ที่รับใช้เจ้านายเบื้องบนทีเดียว แต่ละท่านล้วนมีชื่อเสียง

แล้วรายการเยี่ยมเยียนหมอก็เกิดขึ้น...................
หมอคนใหม่ มีคนไข้รอแถวยาวเหยียด รับรองดีกรีความมีชื่อเสียง จากการสอบถามจากคนที่รอหน้าห้อง
ล้วนพูดว่า หมอคนนี้เก่ง ผ่าคนไหนหาย เขารักษามาตั้งหลายที่ มาหายกับหมอคนนี้
ทำเอาพ่อกับแม่ฉันเริ่มยิ้มออกมาบ้าง
ถึงคิวของพ่อ......
หมอคนนี้ ไม่แก่มาก อายุประมาณ สี่สิบได้ ดูสุขุมน่าเชื่อถือ สมคำเล่าลือ หมอถามอาการอย่างละอียด ระยะเวลาในการเป็นแต่ละขั้น ถามและตรวจพ่อเป็นชั่วโมง มากกว่าหมอท่านใด แต่สุดท้ายคือ
"ผมขอ MRI หน่อยนะ " หมอบอกเป็นอย่างสุดท้าย
เราถูกส่งไปที่ศูนย์ MRI ที่ รามาฯ ที่นี่มีเครื่องมือที่ทันสมัยกว่า เพราะสั่งซื้อมาล่าสุดแต่ราคาถูกกว่าที่โรงพยาบาลเอกชนมาก เพราะเป็นของรัฐบาล แค่สองหมื่นกว่า แต่เราต้องเสียMRI สองจุด ทั้งที่กระดูกสันหลังส่วนบนและส่วนล่าง แต่ต้องรอจองคิว เราได้คิวอีกสามวันข้างหน้าตอนตีสาม แต่พวกเราทั้งห้าก็ไปไหนด้วยกันเสมอ เราห้าคนไปนอนรอจนหลับในห้องเด็ก รอตีสามที่พ่อจะไป MRI
พ่อดูกังวล แต่แม่กลับสนุกสนานในการสำรวจห้องต่างๆ และการทำงานของเครื่อง MRI แม่ไปดูหน้าจอตอนเขาทำให้คนอื่น ถามโน่นนี่ และมองมันทำงาน แม่พยายามทำให้พ่อเห็นว่า พวกเราไม่ได้ทุกข์อะไรในการหอบมาคอยพ่อตามโรงพาบาล เพราะเรามีกันห้าคน แม่มาพวกเราก็ต้องมา เพราะไม่มีใครดูแลเรา น้องๆหลับหมดแล้ว แม่ยังคงทรหดกัการรื้อหนังสือมาอ่าน กับการดูหน้าอเครื่อง MRI และฟังเจ้าหน้าที่อธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นตามหน้าจอ
ตีสามแล้ว .....ถึงเวลาที่พ่อต้องเข้า MRI คราวนี้มีปัญหามาก การแสกนแต่ละครั้งใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง
คราวนี้ เจ้าหน้าที่มาบอกว่า พ่อไม่สามารถ MRI ได้ เพราะกรน จนร่างกายเคลื่อนที่ (ก็พ่อของฉันกรนขนาดเสียงมอเตอร์ไซด์เร่งเครื่องยังไงยังงั้นเลย) ต้องขอให้ยาสลบ ไม่เช่นนั้น MRI ไม่ได้
การให้ยา ทำให้พ่อต้องตรวจร่างกายเพิ่ม และใช้วิสัญญีแพทย์ ซึ่งพ่อต้องแอดมิดนอนที่โรงพยาบาลก่อน
แล้วรอผลการตรวจก่อนวางยา พวกเราเลยต้องย้ายไปนอนที่ห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลแทน คนไข้หนึ่งคน แต่ญาติผู้ป่วย สี่คน ที่จริงคงผิดกฎของโรงพยาบาล แต่แม่ก็ออกตัวไปว่า เรามีกันแค่นี้ ไม่มีใครดูแลเด็กๆ มาด้วยกันไปด้วยกันค่ะ ทางโรงพยาบาลคงเห็นใจ พูดไม่ออกเพราะพวกเราก็เด็กๆกันทั้งนั้น
ชีวิตของพวกเรา เลยกินนอนตามโรงพยาบาลนับแต่วันนั้น.....................